Halide Edip'in ütopik bir eseri olmuş bence. Çünkü iyi fazla iyi tasvirlenmiş,kötü de fazla kötü. Mahide kitabın Çaresazı,çare bulanı. Herkese yardım edip şefkatle merhametle yaklaşan her hastanın yanı başında bekleyen iyi karakterimiz. Kitabın sonunda da anlaşıldığı üzere sevdiği adamın imam nikahı kıymasını kabul edip,onun başka kadınlarla görüşmesine göz yumup ,bir de üstüne annesine bakıcılık yapmakta. Münirin Şehnazla evlenmesine de ses çıkarmayıp aynı evde yaşamaya devam etmekte. Çocuğuna örgü örüyor bir de. Ve en sonunda da Münir dönünce her şeye rağmen kollarını ona açmaktan gocunmuyor. Bu kadarı da fazla değil mi?
Münir de Mahideyle ruhen nikahlı olduğunu söyleyip gönlünde her zaman yerinin olduğunu iddia ediyor fakat Mahide evden gidincr ilk düşündüğü onsuz annesine kimin bakacağı,evi kimin çekip çevireceği...
Şehnaz ın da duygularıyla oynayıp sadece onunla beraber olmak istediği için resmi nikah kıyıp bir de çocuk yapması var bir de. Bu da kötü karakterimiz işte. 2si de fazla abartılmış bence.