Farkında mısınız bilmem, kimse kendi acısını bile duymuyor artık. Kimse bir başkası için kederlenmiyor. Birbirine ihtiyacı olanlar özenle uzak duruyor birbirinden…
Ayazın insanın anılarını bile üşüttüğü…
Yolların insanın boğazına düğümler attığı…
Suskunluğun darala darala acıyı kestiği
Ve ölülerin dönüp bıraktıkları boşluklara oturduğu bir dünyaydı.
Üç beş güzel anı dışında ne kalır ki ömürden geriye… Neye tutunmaya çalıştıysam elimde kaldı. Ne şiir ne şarkı ne kitap. Ne de insan. Evet insan. İnsan insana tutunamıyor demişti yazar. Haklı. Bak ben yaşayarak gördüm. Sende satırlarımdan öğren yavrum. İnsan insana, şiire, kitaba, doğaya, yaşama tutunamıyor. Dile gelmeyenler yüreğimi yakıyor.