Bir şey fark ettim: Az önceki düşünce, eskisi kadar dikenli değildi... Yoksa bağışlanmak böyle mi tomurcuklanıyordu? Gürültülü patırtılı bir veda töreniyle değil de, eşyalarını sessizce toplayıp bir gece yarısı, habersizce sıvışarak mı?
Bazı vakitler üzerime öyle bir kasvet çöküyor ki... Gerçek bir hayatımın olması bana imkânsızmış gibi gelmeye başlıyor; çünkü bir hayat sürdürmek için ihtiyaç duyduğum tüm duyarlılığı, tüm içgüdüleri yitirmişim gibi görünüyor. Çünkü ben kendimi lanetledim ...