Alev Demir
@Alev25
Bir insanın öz annesinden çok kötü huylu bir üvey anneye benzeyen toplum kendisini pohpohlayan çocukları sever..!
"Rica ederim, biraz hakikatlere bakalım, mesela biz şehirliler de hükümete vergi veririz değil mi? Buna mukabil hiç olmazsa sokağımızda bozuk bir kaldırım, yollarda sönük bir lamba, evlerimiz ve şahsımızın selameti için mevcut olduğu söylenen bir zabıta vardır; çocuklarımızı hiç olmazsa boş gezmekten kurtaracak bir mektep buluyoruz. Fakat sorarım size: Köylü verdiğine mukabil ne alır? Yolunu kendi yapmaya mecburdur, sokakları zavallı tarihinden daha karanlıktır ve mektep, yüz köyün birinde bile yoktur. Candarma oralara asayişyen ziyade vergi tahsilini temin için oraya gider. Kendimizi aldatmayalım, köylü mütemadiyen vermiş, buna mukabil hiçbir şey almamıştır. Bunları itiraf etmek belki, eğer bir parça vicdanımız varsa, yediğimiz bir lokma ekmeğin boğazımızda kalmasına sebep olacaktır ve ihtimal vicdanımızın sadasını duymamak için: "Köylü efendimizdir!" gibi cümleler güzel bir morfindir. Fakat hiçbir cümle hakikati değiştirmek iktidarında değildir."
Vasaf Bey isminde muhteremce bir zat:
"Fakat ne de olsa, köylü bizim efendimizdir" dedi.
Ben derhal lafa karıştım; geldim geleli hiç bu kâbil münakaşalara girişmemiş olduğum için herkes sustu ve kulak verdi, ben sordum:
"Niçin?"
Öteki, sualime hayret eder gibi yüzüme baktı:
"Niçin mi? Bizi besleyen, bizi ve memleketi doyuran odur da ondan!"
"Yalnız bir şey söyleyeceğim: Efendi diye başkasını çalıştıran ve ona hükmünü geçirene derler; çalışıp çabalayıp en sonunda elindekini bir hiç mukabilinde verenlere değil..."
Hayat ne güzel, fakat ne can sıkıcı şeydi!.. Gündüz daire ... Hafif bir iş, bol para... Akşamüzerleri güzel bir yemek, bazan sinema... Çay... Poker... Sonra uyku... Bunların hepsi güzeldi, fakat bütün günü dolduran bu eğlendirici işlerin içinde insan bir boşluk hissi duymaktan kurtulamıyordu. Bir şey eksik gibiydi, bütün ömrünce işlemeyen bir yeri varmış gibiydi.
Alev Demir
, bir kitap okuduPuan vermedi·416 syf.·
16 günde okudu
·Okunma: 09 Kasım 2017 07:51
·2017 22. kitabı
"O mavi gözlü bir devdi.
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi
bahçesinde ebruliii
açan bir ev.
(...)
Rahata acıktı kadın
yoruldu devin büyük yolunda.
Ve elveda! deyip mavi gözlü deve
girdi zengin bir cücenin kolunda
bahçesinde ebruliii
hanımeli
açan evde... "
