Aleyna HOŞGÖR
@Aleynahosgor
Kitapların içinde yaşayan birisiyim.
Lisans
Ankara Üniversitesi
Ankara
23 Nisan 1999
58 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Sevmek de garip şey. İnsanı gafil avlıyor.”
Hayat çok garip, sevmek çok garip, yasta olmak çok garip…Ove; kalbi kocaman, huysuz, merhametli, çalışkan, dürüst ve kuralcı birisi. Onu tanıdıkça neden böyle ters ve huysuz olduğunu çok iyi anlıyorsunuz. Ona hak veriyorsunuz. Kitap beni çok etkiledi, yalnızlık ne demek, sevdiğini kaybetmek ne demek derinden hissettim. İnsan bazen kimseyi istemediği için değil de konuşmak istediği kişiyle konuşamadığı için yalnız kalır. Yalnızlığı seçer. Çünkü onu tamamlayan insan yoksa geride kalan hiçbir şeyi istemez. Bu bir ayrılıkta olabilir bir ölümde. Bazı ayrılıklar ölüm kadar acıdır neticede. Kitap gerçekten çok duygusal. Parvaneh karakterini tanıyınca keşke hayatımda böyle biri olsa dedim. Onun gibi insanlar çok azaldı. Sevgiyi ve iyiliği büyüten, bunun için uğraşan kaç insan kaldı bu dünyada? Şuna da ikna oldum. Hayatın, en dipteyken sizi silkeleyen ve kendinize getiren bir yönü var. Bazı tanışmalar, bazı olaylar hayatın seyrini değiştirir. Kendi hayatınızı düşünün sizi en çok etkileyen insanlarla bir gün bir yerde tanıştınız ve sonrasında hayat bir daha eskisi gibi olmadı.
İşte Ove isimli huysuz karakterimizin de hayatını etkileyen olaylar böyle gerçekleşiyor. Tanışmayla. Ben Ove karakterini çok sevdim. Açıkcası onun gibi insanların etrafımızda ne kadar çok olabileceğini düşündüm. Dünya çok hoşgörüsüz bir yere gidiyor. Biz ince şeyleri düşünmeden hareket ediyoruz ve etrafımıza öfke saçıyoruz. Bundan sonra bir huysuz yaşlı gördüğümde bakış açım çok daha farklı olacak.
Bu kitaptan sadece bu iletiyi mi aldın demeyin. Aslında çok fazla şey aldım. Kelimelerimi düzgün kullanamadığımın farkındayım. Sonja ve Ove, benim kalbimde çok ince bir yerde sızı olarak kalacak.
Sonja’nın öğrencilerinde bıraktığı izden de çok etkilendiğimi söylemek isterim. Bende bir öğretmenim. Umarım benim
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Çok uzun zamandır bir kitabın sonunda ağlamamıştım. Gerçekten ne kadar etkilendiğimi ancak ağladığımı söyleyerek belirtebilirim. Meltem, Selime Teyze, Erkan, Yıldız, Meral…kitaptaki bütün karakterler o kadar tanıdık ki…Etrafımızdaki her insanın bir romana konu olabilecek derinlikte duyguları var. Kitapla ilgili hiçbir şey bilmeden direk alıp okunmasını tavsiye ederim. Çünkü bu kitabı sevmeme ihtimaliniz yok. Birçok yerinde kendimi okudum. Gerçekten Şermin Yaşar’ı tebrik ediyorum.
Öykü desen değil, günlük desen değil, anılarını yazmış desen bu karmakarışıklık niye? Okuyorsun ama daldan dala atlayarak. Bütünlük sıfır. Tamam 90’larda çocuk olmuş kişilerde kısım kısım bir tebessüm oluşturmuş olabilir. Geçmişte olup günümüzde unutulan şeyleri hatırlatmış bir nebze ama gerçekten okurken çok sıkıldım.
İlla bir şey katsın bize diye okumuyoruz ama bu kitap bitince de ne okuduğumu sorguladım.Bence yazar, kendi çocukluğunu ve geçmişini dramatize ederek ortaya zoraki bir şeyler çıkarmış. Bu kitabı okuyacağıma giderim bir bölüm “Seksenler” izlerim daha iyi. Cidden sıkıcıydı.
Üstelik bu kitabın devam niteliğinde bir kitap daha varmış. Şaşkınım.
"Genellikle en zor kendini affediyorsun."
Çok kıymet verdiğim bir hocamın bana hediye ettiği harika bir kitap. Her gün açıp okusanız her gün size iyi gelecek bir ruha sahip. Soru cevap şeklinde ilerliyor ve her bir sorunun cevabı kendinize bu hayatta nasıl davrandığınızla ilgili sorgulamalar yaşatıyor. İyi kalpli olmanın, kendi yolunda ilerlemenin, düştüğünde yardım istemenin, sevgini göstermenin ve sevgiye layık olduğunu fark etmenin güzelliğini size hissettiriyor. Kendi değerinizin başka insanların size nasıl davrandığıyla değil kendinize nasıl davrandığınızla ilgili olduğunu öğretiyor. İnsana ve hayata dair böyle naif öğretilere sahip, hem çizimler hem de soruların gerçekliğiyle dostluğu, sevgiyi kalpten hissettiren bir kitap. Büyük küçük herkesin başucu kitabı olsa ve herkes işe kendini sevmekle başlasa çok güzel olur. Sevgiyle kalın…
“Söylediğin en cesurca şey neydi?”
“Yardım et.”
“En güçlü olduğun zaman ne zamandı?”
“Zayıflığımı göstermeye cesaret ettiğim zaman.”
Dijital bir günlük gibi kullanmış olacağım şimdi bu inceleme kısmını ama bu kitabı gerçekten gözlerim dolu dolu okudum. İçinde bulunduğum buhranın, baş etmeye çalıştığım şeylerin karşısında ne yapamam gerektiğini bilemez bir şekilde dururken bana hediye edilmiş bir kitabın içerisinde bir yol haritası buldum. Ne kadar kıymetli bir hediye olduğunu hayatım boyunca hatırlayacağım. Yukarıda yazdığım alıntıyı okuduğumda zaten bildiğim bir şeyin aslında kendime, ne kadar acımasızca bir yaklaşım olduğunu gördüm. İnsan yardıma ihtiyacı olduğunu söylemekten ziyade yardım istediğinde zayıf biri gibi görünmekten korkuyor. Etrafındaki insanlar öyle düşünmese bile sen kendini yardım istediğin için zayıf görüyorsun. Çünkü her zaman her işini kendin yapan çok güçlü bir insan olmak zorundasın. Bu düşünce ilk nerede oluştu, ben kendimi ne zaman herkese ve her
İvan ilyiç’in ÖlümüEdebiyat
İvan İlyiç’in ölümü sanırım sadece okurlarını üzüyor. Çevresinde, yakını olduğunu düşündüğü insanların İlyiç’in ölümünün arkasından kendi çıkarları için çeşitli planlar yapması ve ölen kişinin kendileri olmadığı için şükretmeleri sizi empati kurmaya itiyor. İnsanlara yük olduğunu düşünmek, kendini fazlalık olarak görmek, bir pislik olduğunu hissetmek İlyiç’in ağzından öyle gerçekçi anlatılıyor ki ölümün soğukluğunu okurken hissedebiliyorsunuz. Çok kısa ama anlatımı bir o kadar güçlü bir kitap.