Bu noktada iç geçirmekten kendimi alamıyorum. Bazı günler, en karanlık melankoliden bile daha karanlık bir his gelip bana musallat olur - insanlardan tiksinme hissi. Bu tiksintinin neye ve kime yönelik olduğu konusunda tereddüte yer bırakmayayım: günümüz insanıdır o, onunla aynı zamanda yaşama felaketine uğramış olduğum insan. Günümüz insanı - onun kokuşmuş nefesi beni boğuyor.