Bu sefer cümleler tamamen farklı bir başlıkla başlıyor. Tüm kelimeler herkesin anlayabileceği kadar basit yazılıyor. Hiç yaşamadığımız anların uyumu daha iyiye doğru değişsin. Yıllardır elində sımsıkı tuttuğun o umut kıvılcımı şimdi yanıyor ve her tarafı kaplıyor. Sadakatinden dolayı gerçek kalplerde unutulmadın ve yüceltildin. O ince kalbindeki şefkati hissettikçe, her geçen gün daha da güzelleştin. Bir insanın ihtiyacı olan budur.
Biz zehnimizdəki kəlmələrlə yaşamımıza bir anlam qatırıq. Bəzən xoş sözlərin təsirilə gülümsəyir, bəzən də bəd kəlmələrlə yaralanırıq. Yolumuza davam edərkən isə istəmədən unutmamaq üçün yanımıza sevdiklərimizin xatirələrini alırıq. Üzərimizdə daşımalı olduğumuz kəlmələrə layiq olmağımız da bizim öncəliyimiz olmalıdır. Bu, ifadə etdiyimiz gərəkli kəlmələri həm də yaşamaqdır.
Bəzən elə hallar olur ki, onların bir çoxu canlarından qopan parçaları orada unudaraq geriyə belə baxmadan çıxıb gedirlər.
Heç yaşanmamış xatirələr kimi sevdiklərini də sevmədikləri məzarlara dəyişərək tərk edirlər.
İçdən süzülən arzular gerçək idi, bulaşmazdı nə qorxuya, nə yalana. Bir gün vardığın yer kaş ki düşündüyün kimi ola. Səsləyə səni yenidən oraya doğru. Əllərindəki zəhmətinlə, gözlərindəki ümidinlə gələsən sən o yolu.