Yetişkin olmak, daima bir maskenin ardında kalmaktır. Gerçek anlamda olgunlaşmış insan, başladığı yere, yani çocuğa geri döner. Çünkü tüm hakikatimiz yalnızca o çocukta saklıdır; zira tüm hakikatimiz, yalnızlıkta, terk edilmişlikte, yitirilen tüm hayallerde, dünyanın tamamından beklediğimiz çocukça ilgide gizlidir.
Adalet uyumdur ve saf güzelliktir. Bu yüzden büyük ya da küçük her şeyde dünyanın düzeninin güzelliğini görürüm. Parçalar tek tek görüldüğünde şüphe doğuran bir yanılsamadır. Ama birlikte görüldüklerinde, sevgiden yapılmış inşaat iskeleleriyle kurtulmuş bir dünya inşa eder.