Ferya Fertelli
@Alkaya
845 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
“ İşte pek fazla kurcalamazsak dünyanın orta yerindeyiz
Ben
Yani çok değişik bir sokağı yakalamış bulunan
Kullanmak için yaşayıp ölmeye.
Edip Cansever, Umutsuzlar Parkı
ne söz ama
ne söz
—gene o söz!
O: unutamayacağım
yeni bir söz bulsam
neye yarar ki
ortasındayım şimdi
söyleyemediklerimin
nasıl anlatabileyim
ne söz ama
bir tane daha
yavaşça yazmaya çalışıyorum
sakince, dingince
yazamıyorum
yalnızca da fırtınadan
değil; yazamadığım
neler, ne zamanlardan
yaşadıklarımdan
yazamadıklarım
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Baltasar Gracian 8 Şubat 1601 yılında,Aragon krallığı topraklarında bulunan Calatayud kentinin Belmonte bölgesinde dünyaya gelmiş.1619 yılında İsa’nın hizmetkarlarına katılıp, Cizvit rahibi ve Cizvit Kolejinde rektörlük yapmış.Cizvit rahibinin kitap yazmasının hoş karşılanmayacağını düşündüğünden ilk kitabını Lorenzo Gracian mahlasıyla çıkarmış.Yaşadığı dönemde üstleri tarafından pek de onaylanmayan vaazlar vermiş olan Baltasar Gracian, ilk kitaplarında takma adlar kullanmasına rağmen Akıllı Yaşam Sanatı’nı her şeyi göze alarak kendi adıyla yayınlatmış.
Edebiyat ve felsefe tarihçileri tarafından Sun Tzu Savaş Sanatı, Machiavelli’nin Hükümdar ve Lao Tse’nin Erdem Kitabı gibi kitaplarla eşdeğer tutulan bir esermiş.
Baltasar Gracian bu kitabı 17. yüzyılda kaleme almış.İş hayatı ve özel hayatta nasıl başarılı olunabilir sorunsalını irdelemiş.Okurken mantık, akıl ve duygu ekseninde gidip geliniyor.Yaşamın stratejik bir oyun olduğu kanısına kapılıyor insan.Doğru taşları, doğru yerlere koyup doğru hamleler yapabilmekte bütün sır.Duygu yönetimini becerebilen insanların hayatta oldukça başarılı olabileceğini insanın gözüne gözüne sokuyor.Çoğu zaman duygu mu, mantık mı ikileminde kalınan hayatta insan kendini hep bir çıkmazda bulur.Ayrıca başarı ve ahlak arasında da seçim yapmadan hem başarılı hem de ahlaklı olmanında ipuçları var kitapta.
17.yüzyıl’dan günümüze çağlar boyu, insan ilişkilerinde yaşanan ve aksayan tüm yönlerin,hırslar, arzular, rekabet, istekler, arkadaşlık, dostluk, liderlik, iş ilişkileri ve tüm bu konular karşısında kişinin tutum ve davranışlarının nasıl olması gerekliliğinin hala yaşadığımız yıllarda güncelliğini koruması oldukça enteresan, insanoğlu hep aynı duygularla mücadele etmiş.Kimi başarılı olmuş, kimi tüm kapılarını kapatıp önüne bir duvar örüp,
“ Bu uzun soruyla, sadece biz,Babamın ilk akşamına oturduk. Babamdan söz edip sapsarı güldük, ağzımız dolu kahkaha.
Sonra sonra duydum: bütün yas evlerinde olurmuş, herkes gider, geriye Çekirdek aile kalırmış. Ölenin ardından konuşmanın vaktiymiş artık başlayan.Kimi zaman komik bir anı, kimi zaman ölenin anlattığı bir fıkra, bazı bazı yaptığı şakalar,En sevdiği film, hep unuttuğu o şarkı, beleş tepede izlenen o maç, olur olmaz sızdığı uyku ve daha neler neler anlatıldıkça yas evinde Kahkaha tufanı koparmış.Kahkahalar gitgide kolaylanır, bir sese, bir işarete bakarmış herkes katıla katıla gülmek için.Evinin önünden biri geçse o ara, yemin billah edebilirmiş o evin yas evi olmadığına.
Herkes ölüsünün ardından Kahkaha atar, işte bu krizin, işte bu kahkahanın adıymış Sarı Kahkaha. “
Murat Özyaşar’dan okuduğum İkinci kitap Sarı Kahkaha.”Ayna Çarpması’nda henüz söz vardı, hepsi bir imaydı.Sarı Kahkaha’da sözdeki imayı kaldırıp sözün içindeki hikayeyi anlamaya sürüklüyor “diyor arka kapak yazısı.
İlk kitabında yarattığı ortamı tüm çıplağıyla bu kitabında gözler önüne seriyor tabi anlayabilene.Bir röportajında “ Bizi yakınlaştıran her şey hikâye” demişti.Kendi adıma çok iyi anladım, ya da anladığımı zannediyorum.Zannetmekle hiç bir şey bitmiyor, değişmiyor, sadece anladığınla kalıyorsun.Sonra tekrar tekrar düşününce senin yaşadığın ortamla ordaki ortamın arasında uçurum var ne anlıyorsun ki diyorsun.Benim yaptığım sadece empati olsa gerek.Neyse umarım kısa sürede tekrar bir kitap çıkarır aldığım güzel habere göre yazma süreci devam ediyormuş.Ne yazsa okurum dediğim yazarlar arasına girdi Murat Özyaşar.Gözardı edilebilecek türden değil çünkü onun şiirsel dili.
İlk cümle Pavese “Kendimi yalnız bırakmamak için bütün gece aynanın karşısında oturdum.” Ve son dize Beatles’ın bir şarkısından “ Bu sabah aynaya baktım, kimseyi göremedim.”
Ve bu iki cümle ile birlikte “Ayna camdır anne can alır” cümleleri arasında mekik dokunarak okunan on iki öyküden oluşuyor.
Doğudan çıkan,döne dolaşa çok uzaklara çocukluğuna giden, kendinin uzağına düşen,kendine kırıldığı yerden kendine dönen,kendini dinlemekten vazgeçip uzun uzun susan,susmalara giden,sustuğu ahlar kadar dünyası olan,kendi ben’in de kendi kapısını defalarca çalıp çalıp bir türlü açtıramayan,uzun zamandır dünyaya dalgın bakan anlat dediklerinde anlatamam uzun hikâye diyen birini okudum.Yalnızlığına çarpan bundan bin parçaya bölünen biri.Doğduğu coğrafyanın yarattığı ötekinin tümleyici olsa olsa beli kambur ya da tek ayağı aksak, yarım kalmış yarım bırakılmış.
Murat Özyaşar’ın bir derdi olduğu yaşattığı duygu yoğunluğundan o kadar belli ki.Carptığınız aynadan binbir kırıklara bölünüp her bir parçadan yeniden doğmaya çalışıyorsunuz.Yarattığı kurgu ve dil içine hapsediyor insanı.
Sus Dersleri, Süveydâ bölümünde okurun psikolojisini ve eylemini anlatmış.”Okumak yalnızlıktır diyor.Eline aldığın kitabı belki zevk almak için okuyorsundur, belki bilgi edinmek için diyor.Metinler arası göndermeler yakalıyor,büyük bir zevkle art metinleri, başka başka göndermeleri akademik bir okur edasıyla arıyorsun.” Diyor.İşte tam bu noktada Ayna Çarpması’nda ki metaforların peşine düşüyorsun.Düz anlatımın içinde zaman zaman şiirsel bir anlatımın kıyında buluyor okur kendini.Kısa ama yaşattığı çok derin duygular var.Severek okudum kitabı.
Sırada ikinci kitabı Sarı Kahkaha var.Galiba aynı duygular içinde okuyacağım.
Dünyadan Aşağı benim Gaye Boralıoğlu’yla tanışma kitabım oldu.Çok geç kalmışım diye hayıflanarak okudum bu güzel kitabı.Yazar hakkında yaptığım araştırma sonucunda öncelikle beğeniyle izlenen hala insanlar tarafından hatırlanan bir çok dizinin senaryosunu yazmış.Bir İstanbul Masalı,Hırsız ve Mavi,Eylül Fırtınası,Zerda gibi...
Dillendirilmemiş duygular,kabuk bağlamış yaralar,üç nesil baba ve oğullarının sessiz çığlıklarını duydum kitapta.
Hilmi Aydın karakterinde ve anlatıcı karakter üzerinden, kapıldığım duygu insan sadece anlattıkları ve karşısındakine hissettirdikleri kadardır.
Hilmi Aydın her ne kadar kendini aklamak adına,yaptıklarıyla hesaplaşmak adına kendince açıklamalar yapsa da,hayatı mış gibi yaparak,iyi bir eş,iyi bir sevgili,iyi bir patron ve iyi bir evlat en önemlisi içine oturmuş cehennem korkusundan kurtulmak adına iyi bir müslümanmış gibi hayatı mışlar üzerine kurulu,riyakâr,samimiyetsiz bir,eline yüzüne bulaştırıp,sonrada köşesine çekilen bir karakter.Hem tutunamayan hem de bir aylak adam.Tüm ilişkilerinde kendisiyle hesaplaşmak yerine hep karşısındakini suçlayanlardan.
Kitabı okurken, Hilmi Aydın’a sinirlenmek ve anlamak adına empati yapmak arasında gidip geldim,çünkü olayları bükmede çok usta.
Aslında burda baba figürü çok katmanlı geldi bana.Baba,devlet,erk ve otorite gibi bir çok sorunsalı da içinde barındırıyor hissine kapıldım okurken.
“İnsan yaralı bir hayvandır”’la başlayıp aynı cümleyle biten kitabın kapağını kapatınca ister istemez düşünmeye başlıyor insan,çevremizde kendimizde dahil olmak üzere kim Hilmi Aydın,kim Selim Aydın,kim Ali Cemal diye.
Hilmi Aydın’ların çoğaldığı bir toplumda Dünyadan aşağı yuvarlanıp gidiyoruz.
Suskun kalmış,dillenmemiş,sevgi insana verilecek en büyük cezadır.
Bir çocuğu kemiren ya bir babadır ya da
