Sanki istikrarlı bir şekilde dağdan iniyordum, dağa tırmandığımı hayal ederek . Böyle oldu. Dışarıdan bakanlara göre dağa tırmanıyordum ve öylece akıp gidiyordu altımdan yaşam…
“Ne lazım sana?” Oldu duyduğu ilk açık, sözcüklerle güçlü biçimde ifade edilmiş düşünce.” Sana ne lazım?” Sana ne lazım? diye tekrarladı kendi kendine.” Ne mi ? Acı çekmemek . Yaşamak.” dedi.
Eğer ölümün kendisi gelseydi, bundan daha çok korkmazdı insanlar, çünkü o zamana dek öyle olmuştu, ölümü sadece ölü bilmişti, yaşamı da yaşayanlar- aralarında bir köprü yoktu.