Metonaya kendisinin ötesine geçmek, kendimi aşmak, kendi olmaktan çıkmak gibi bir anlam içeriyordu.Bütün sorun 'kendi' kavramındaydı zaten. Ne demekti kendi, kendisi ben? İnsanın kendi adını on kez üst üste söylediğinde bile yabancılaşıyordu da, doğumundan ölümüne kadar yaşadığı 'ben' bilincine, yada 'kendi' damgasına niye yabancılaşmıyordu?
Önceden belirlenmiş bir hayat olmadığını, bütün hikayelerin aslında birer rastlantılar zinciri olduğunu birçokları bilir. Ama gene de, bu gerçeği bilenler bile, hayatlarının bir döneminde, geri dönüp ona baktıklarında, rastlantı olarak yaşadıkları şeylerin birer zorunluluk olduğuna karar verirler.