Alper Turgay
@AlperTC
Aylak Adam
Lisans
Balıkesir - İstanbul
Ayvalık, 8 Haziran 1986
2284 okur puanıKasım 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Pezevenk Şövalye
Manon Lescaut temelde şuna dayanıyor: Eğer buna aşk diyeceksek, bu; tek taraflı sadakatin, karşılığında tek taraflı ihanetle beslendiği bir hikâye. Manon ve Chevalier des Grieux’nun ilişkisi baştan sona dengesiz, yaralayıcı ve insanın sınırlarını zorlayan bir yapı üzerine kurulu. Zaten roman daha en başta bu gerilimi açık ediyor; ne romantik bir masal vaat ediyor ne de duygusal bir eşitlik.
Manon karakteri net: Hayatta tek derdi zevk ve eğlence. Sefaletle arasında mutlak bir düşmanlık var ve bu hayattan kurtulmak için yapmayacağı hiçbir şey yok. Bu noktada karakter tutarlı. Rahatsız edici ama tutarlı. Asıl problem, ona körü körüne bağlı olan Chevalier’de başlıyor. Sadakati neredeyse patolojik bir hâl alıyor ve bu sadakat onu giderek daha aşağılayıcı, daha mide bulandırıcı durumların içine sürüklüyor. Üstelik Chevalier bu durumları öyle bir karşılıyor ki, okurken insanın sinirleri bozuluyor. Ne bir kopuş var, ne gerçek bir öfke, ne de sahici bir yüzleşme. Her şey yaşanıyor ama hiçbir şey gerçekten yaşanmamış gibi geçiliyor.
Chevalier sürekli onurdan, erdemden, gururdan bahsediyor. Ağzından düşmeyen kavramlar bunlar. Ama iş yaşamaya gelince ortada ne onur var ne erdem. Hayatını bu değerlerle kurduğunu, gelecekte de böyle yaşayacağını düşünüyor ama attığı her adım bunun tam tersini gösteriyor. Söyledikleriyle yaptıkları arasında uçurum var. En trajik tarafı da şu: Sürekli hayatımı feda ederim diyen bu adam, her şeyi yaşıyor ama bir tek hayatını gerçekten feda edemiyor. Demek ki insanın söyledikleriyle gerçek sınırı aynı yerde durmuyor.
Bir de bitmeyen sadakatsizlik endişesi var. Chevalier neredeyse sürekli Manon’un onu bir gün daha aldatacağı korkusuyla yaşıyor. Bu kadar güvensizlikle bir insan nasıl mutlu olabilir, nasıl sevildiğine inanabilir? Kafamda deli sorular var.
Manon Lescaut temelde şuna dayanıyor: Eğer buna aşk diyeceksek, bu; tek taraflı sadakatin, karşılığında tek taraflı ihanetle beslendiği bir hikâye. Manon ve Chevalier des Grieux’nun ilişkisi baştan sona dengesiz, yaralayıcı ve insanın sınırlarını zorlayan bir yapı üzerine kurulu. Zaten roman daha en başta bu gerilimi açık ediyor; ne romantik bir masal vaat ediyor ne de duygusal bir eşitlik.
Manon karakteri net: Hayatta tek derdi zevk ve eğlence. Sefaletle arasında mutlak bir düşmanlık var ve bu hayattan kurtulmak için yapmayacağı hiçbir şey yok. Bu noktada karakter tutarlı. Rahatsız edici ama tutarlı. Asıl problem, ona körü körüne bağlı olan Chevalier’de başlıyor. Sadakati neredeyse patolojik bir hâl alıyor ve bu sadakat onu giderek daha aşağılayıcı, daha mide bulandırıcı durumların içine sürüklüyor. Üstelik Chevalier bu durumları öyle bir karşılıyor ki, okurken insanın sinirleri bozuluyor. Ne bir kopuş var, ne gerçek bir öfke, ne de sahici bir yüzleşme. Her şey yaşanıyor ama hiçbir şey gerçekten yaşanmamış gibi geçiliyor.
Chevalier sürekli onurdan, erdemden, gururdan bahsediyor. Ağzından düşmeyen kavramlar bunlar. Ama iş yaşamaya gelince ortada ne onur var ne erdem. Hayatını bu değerlerle kurduğunu, gelecekte de böyle yaşayacağını düşünüyor ama attığı her adım bunun tam tersini gösteriyor. Söyledikleriyle yaptıkları arasında uçurum var. En trajik tarafı da şu: Sürekli hayatımı feda ederim diyen bu adam, her şeyi yaşıyor ama bir tek hayatını gerçekten feda edemiyor. Demek ki insanın söyledikleriyle gerçek sınırı aynı yerde durmuyor.
Bir de bitmeyen sadakatsizlik endişesi var. Chevalier neredeyse sürekli Manon’un onu bir gün daha aldatacağı korkusuyla yaşıyor. Bu kadar güvensizlikle bir insan nasıl mutlu olabilir, nasıl sevildiğine inanabilir? Kafamda deli sorular var.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bazı Aşklar Taşınamaz
Kamelyalı Kadın , Paris’in gözde “yosmalarından” biri olarak tanıtılan Marguerite Gautier ile ona delice bağlanan Armand Duval’ın hikâyesi etrafında kuruluyor. Romanın içinde “satılık kadın” olarak anılan Marguerite, Paris sosyetesinde güzelliği, gösterişi ve aynı zamanda kırılgan sağlığıyla bilinen bir figür. Anlatıcı konumundaki yazar, bu aşkın hem dışarıdan tanığı hem de Armand’ın yaşadıklarını birinci elden dinleyen kişisi hâline geliyor. Olan biteni kendi gözlemleriyle ve Armand’ın aktardıklarıyla bir araya getirip metne dönüştürüyor. Bu açıdan roman, hem kurmaca hem tanıklık karışımı bir yapı hissi veriyor.
Armand genç, kolay incinen, gururu hassas bir karakter. Marguerite’e duyduğu aşk hem coşkulu hem de ağır bir yük gibi omzunda duruyor. Aşkı derin ama özgüveni kırılgan. Sevdiği kadının geçmişi ve Paris’in gözlerinin üzerinde olması, bu sevgiyi açıkça yaşamasını engelliyor. Hikâyeyi okurken göreceksiniz, hiçbir insanın kolay kolay kaldıramayacağı sahnelerden geçiyor. Saklamaya çalıştığı birçok duyguya sürükleniyor; utandığı, kıskandığı, ezildiği bir aşka dönüşüyor bu.
Bu kırılganlık Armand’ı yalnızca Marguerite’ten değil, kendisinden de kaçan bir adama çeviriyor. Aşkını taşıyamadığı için aşk acıya dönüyor. Sevdiğini sahiplenmeye çalıştıkça kendi içinde un ufak oluyor.
Marguerite dışarıdan bakıldığında neredeyse kusursuz bir gözde kadın figürü. Fakat roman ilerledikçe, yüzeydeki bu gösterişin altında ne kadar kırılmış, yorulmuş ve yaşamla pazarlık eden bir kadın olduğu ortaya çıkıyor. Hem bağımlı hem de bu bağımlılıklarından kopmaya çalışan güçlü biri; hem teslim olmuş hem direnen biri. Sahne ışıkları altında hayatın içinde bir oyuncu gibi görünürken, özel hayatında yalnızlıkla ve hastalıkla boğuşuyor. Kendini kandırmayan, hayatın ona verdiği rolü zorunluluktan
Kamelyalı Kadın , Paris’in gözde “yosmalarından” biri olarak tanıtılan Marguerite Gautier ile ona delice bağlanan Armand Duval’ın hikâyesi etrafında kuruluyor. Romanın içinde “satılık kadın” olarak anılan Marguerite, Paris sosyetesinde güzelliği, gösterişi ve aynı zamanda kırılgan sağlığıyla bilinen bir figür. Anlatıcı konumundaki yazar, bu aşkın hem dışarıdan tanığı hem de Armand’ın yaşadıklarını birinci elden dinleyen kişisi hâline geliyor. Olan biteni kendi gözlemleriyle ve Armand’ın aktardıklarıyla bir araya getirip metne dönüştürüyor. Bu açıdan roman, hem kurmaca hem tanıklık karışımı bir yapı hissi veriyor.
Armand genç, kolay incinen, gururu hassas bir karakter. Marguerite’e duyduğu aşk hem coşkulu hem de ağır bir yük gibi omzunda duruyor. Aşkı derin ama özgüveni kırılgan. Sevdiği kadının geçmişi ve Paris’in gözlerinin üzerinde olması, bu sevgiyi açıkça yaşamasını engelliyor. Hikâyeyi okurken göreceksiniz, hiçbir insanın kolay kolay kaldıramayacağı sahnelerden geçiyor. Saklamaya çalıştığı birçok duyguya sürükleniyor; utandığı, kıskandığı, ezildiği bir aşka dönüşüyor bu.
Bu kırılganlık Armand’ı yalnızca Marguerite’ten değil, kendisinden de kaçan bir adama çeviriyor. Aşkını taşıyamadığı için aşk acıya dönüyor. Sevdiğini sahiplenmeye çalıştıkça kendi içinde un ufak oluyor.
Marguerite dışarıdan bakıldığında neredeyse kusursuz bir gözde kadın figürü. Fakat roman ilerledikçe, yüzeydeki bu gösterişin altında ne kadar kırılmış, yorulmuş ve yaşamla pazarlık eden bir kadın olduğu ortaya çıkıyor. Hem bağımlı hem de bu bağımlılıklarından kopmaya çalışan güçlü biri; hem teslim olmuş hem direnen biri. Sahne ışıkları altında hayatın içinde bir oyuncu gibi görünürken, özel hayatında yalnızlıkla ve hastalıkla boğuşuyor. Kendini kandırmayan, hayatın ona verdiği rolü zorunluluktan
Ne sizi istediğim gibi sevecek kadar zengin, ne de sizin istediğiniz gibi sevecek kadar yoksulum.