"Son birkaç gündür, neden bilmiyorum, biraz bile canlı belirmiyorsun içimde. Bazen bu kadar yalnız olmak, neredeyse dayanılmaz geliyor bana. Sabah, ocağa bir defa dizdiğim odunlar kolay kolay yanmıyor, giderek sabırsızlanıyor, hiddetle darmadağın ediyorum. İşte bir tek öyle bir anda, ansızın hissediyorum yanımda seni, endişelenmişsin. Ancak ondan sonra yavaş yavaş sakinliğimi kazanıyor, odunları tekrar düzenliyorum."
"Öyle ki; bizler o birbirine benzeyen günleri tekrar ederken, bir süre sonra zaman mefhumunun tamamen dışına çıktığımız duygusuna bile kapılmıştık. Ve zamandan kaçtığımızı hissettiğimiz o günlerde, günlük hayatımızdaki en küçük detaylar bile, her biri, eskisinden bambaşka bir çekicilikle çıkıyordu ortaya."