Hemen sonra şu düşünceyle altüst oldum, ne feci bir kimsesizlik ve yalnızlık ortaya çıkıyordu burada! Yoksulluğu büyüktü; ama yalnızlığı ne kadar korkunçtu!
Nasıl da sıkıca sarılmış hüzne ve onun nedenlerine, oysa bırakmak, her şeyi bırakıp uzanmalı yaşamın ve ölümün kollarına, başka türlü hiçbir zaman tam manasıyla özgür olduğunu duyumsayamayacak, türlü kaygı ve korkularla sürüklenecek günleri, bilhassa geceleri...