6 Şubat.
Bir gecede değişen hayatların tarihi. Sadece bisküvisiyle enkaz başında bekleyen adamı değil; montunu çocuğunun üstüne örtüp kendi titreyen anneyi de unutmadık. Telefonu şarjı bitmesin diye kapatıp belki ararlar diye cebinde taşıyan genci de. Elinde anahtarlarla yıkılmış evinin önünde neyi açacağını bilmeden duran ihtiyarı da…
Bir çorbayı üç kişi paylaşanları, sabaha kadar uyumadan nöbet tutanları, "ben iyiyim" deyip başkasını düşünenleri unutmadık. Enkazdan çıkan bir ayakkabıyı günlerce saklayanları, bir ses duymak için sessizliği susturanları, acısını içine gömüp yardım dağıtanları unutmadık.
Bu gün sadece kaybettiklerimizi değil, kalanları da anma günü. Hayatta kalmanın da ağır bir yük olduğunu bilenleri… Umudu bazen bir bisküvide, bazen bir anahtarda, bazen de boşluğa bakarken bulanları unutmadık.
6 Şubat geçmedi. Biz de geçmedik. Hafızamızla, vicdanımızla buradayız. Unutmadık. Unutmayacağız.
📌Yoruma doğum gününüzü yazın (gün ve ay yeterli yıla gerek yok – 31 Ocak gibi) ben de size özel o günün sözünü Vikisöz Arşiv’den bulup yazayım!
Güzel sözler keşfedeceğimiz,Keyifli vakit geçireceğimiz bir gün olacak.
‼️Kime hangi söz gelecek bakalım!
İnsanlara kendi akıllarına saygı duymaları ve cesur olmaları telkin edilmeli ve kendileri için arkasından koşması gereken hayallere gereksinimleri varsa, doğruluk, iyilik ve barış sevgisini benimsemeleri öğretilmelidir.
—Paul Henri