– Axı insan həmişə tək ola bilməz...
– Bilirsən, insan öyrəşir təkliyə. Bir yerdən sonra evində kiminsə varlığı sənə yük kimi gəlir... Bir yerdən sonra təklik artıq seçim olmur, ehtiyaca çevrilir.
Bəzən çox yaxın insanlar da, dostlar da, hətta ailə üzvləri də bir-birini anlaya bilmir. İnsanıq. Əsəbi oluruq, bədbin oluruq, həyatda nəsə istədiyimiz kimi getməyəndə qaralar bağlayırıq. Bütün dünyadan zəhləmiz gedir, “bütün dünya bizə qarşıdı" düşünürük. Bilirsən, məsələ, əslində, bizdədi, dünyada yox... O qədər özümüzə qapılırıq, o qədər düşünüb hər məsələni çürüdürük ki, nəticədə mətləbdən və həqiqətlərdən tamam uzaqlaşırıq. Bataqlıq kimi düşün... Çıxmaq istədikcə daha da batırsan. Elə anlarda insana vaxt lazımdı. Tək qalmağa, düşünməyə, götür-qoy eləməyə... Bəzənsə, sadəcə, darıxmağa... Əlində olan bir nemətin dəyərini bilmək üçün ondan uzaqlaşmaq lazımdı. Darıxdığın hər dəqiqə, hətta saniyə də dəyərini sənin gözünün önünə qoyur.