Vauvenargues, parklarda her şeyden çok düş kırıklığına uğramış hırsların, mutsuz mucitlerin, kaçırılmış şanların, kırık gönüllerin, tüm o gümbürtülü ve kapalı ruhların, içlerin de hala bir fırtınanın son solukları homurdanan ve keyifli kişilerin ve boş gezenlerin arsız bakışlarından uzaklara çekilen ruhların dolaştığı yollar bulunduğunu söyler. Yaşam kötürümlerinin buluşma yeridir bu gölgeli köşeler.
Memnûn etmek murâd ettiğim Hudâ-yı Zü’l-Celâl, fahr etmek dilediğim âilem, cân ü gönülden muhabbet ettiğim zevcem ve nihâyet dâr-ı cinâna giden sırat-ı mustakim'im vardır.