Yalnızlık kötü. Çocuklar alıp götürüyorlar. Solgun bir gül, duruyorum öylece. Şehir soğuk. Sanki herkes kendi evinde misafir. Kimse bir yere yetişemiyor. Bazen bir şey söyleyeyim diyorum, birden uzaklarla konuşurken buluyorum kendimi. Hangisinin yüzü gülerse onun yanında kalıyorum. İnsan geçmişini sevmeden yaşayamazmış. Hatıra ne demek, yeni anlıyorum. Yaz ayları hâlâ iyilik veriyor. Yılda birkaç gün olsun geliyorum. Otların altında da kalsa, burada soluk alan zaman benim zamanım. İnsanlar öyle uzak ki, orada da burada da bir yerleşik yabancısı*. Bunun acısını da yeni öğreniyorum...
"Düşmanlık yolunda,dostluk yolunda aşamadığından daha da ileri gitti besbelli.Kini l, aşkının değil, kırılmış umutlarının sebebi oldu. İnsan gönlü sevginin zirvelerine çıkarken huzur duysa bile kin dolu duyguların o sarp yamacında azıcık durur."