İnsanların neden sürekli yapmayı istemedikleri işleri yaptıklarını merak ediyordum gerçekten.Hayat giderek daralan bir tünel gibiydi.insan ilk doğduğunda tünel kocaman oluyordu.istedigin her şey olabilirdin o zaman sanki.sonra doğduğun anda belki yarı yarıya küçülüyordu tünel....sonra büyümeye başlıyordun ve yaptığın her şey bu tüneli biraz daha daraltiyordu...bu böylece yıllar boyunca devam ediyordu,sonunda o tünelin içinde sıkışıp kalana dek.
Bilmiyor musun?işin sırrı bu.Her zaman hayal ettiğin gibi biri olduğundan emin olursan ve etrafında yalnızca insanlarin en iyilerine yer verirsen ertesi gün öleceğini bilsen bile umrunda olmaz.
Uzun gecelerde başka ne yapabilir ki tek başına kalan insan,geçmişine göz atmanın,ona yolunu cizdirmis olanlar ya da yoldan çıkaranlarla hesaplasmanin dışında...