“Yolun sonuna geldik, Arın” dedim hüzünle. Kollarımda Yüce Su Tanrısı’nın yıkılmaz bedeni vardı. “Ama bilmeni isterim ki, asla yalnız başına boğulmayacaksın.”
Hayatını ne kadar berbat edip asla yanında olmasalar da -ya da ikinci dünya savaşından sonra yeminlerini bozup sizi korku dolu bir hayata mahkûm etseler de- size tek bir saniyelik şefkat gösterdiklerinde onlardan nefret edemezdiniz. Sevgilerini arardınız. Tekrar ve tekrar…