Bu ilişkiden yoksun kalan çocuklar duygularını ifade ettiklerinde zarara uğramamak için
duygu dünyalarının kapalı tutarlar, ikili ilişkilerde kendilerini güven içinde eşlerine bırakmakta zorlananlar...
Aslında her evlilik çocukluk yıllarında kazanılan yeteneklerin sergilendiği bir alandır... Güçlü bir baba figürüne sahip olan çocuklar ileride kuracakları ilişkilerde yaşanabilecek sorunlar karşısında daha sağlam durabilirler...
Çocuk sevgi almaya başladıkça içinde bir filiz oluşur; sevebilme gücü. Sevgi alabilen, sevebilme gücünü erişir. Herkes kendi çocukluğundaki sevilmişliği kadar sevgi taşıyabilir içinde. Sevilmek mutlak biçimde tüm insanların ihtiyacıdır. Sevgi ihtiyacı yok gibi görünen kişi çocukluğunda yeterince sevilmediği için bunu ifade etme yollarını tıkayan, sevgisini nasıl ileteceğini bilemeyen kişidir. koşulsuzca sevilmek bunun en iyi ilacıdır...
Halbuki ebeveynin asli sorumluluğu çocuğun davranışlarını düzenlemek değil, duygularını zarara uğratmamaktır... İstenilen davranış kazandırılmaya çalışılırken zarar verilen duyguların yol açacağı kayıp, elde edilen kazançtan çok daha büyük olacaktır...
Bir başka deyişle, olmadığı gibi görünmek ikinci doğası olur bu çocukların... Böylesi çocuklar sahte benlik geliştiren çocuklardır... Ebeveynlik çocuğun duygularını denetlemek yerine onun kendini dinleyebileceği, kendi mizacına göre kişilik yapısını geliştireceği zemini hazırlamaktır...