Bir ebeveyn kendini överek değil doğal davranarak çocuğunun duygusal gelişimine destek olabilir... Kendi yetersizliğini kapattıkça değil yetersizliğini çocuğu ile paylaştıkça çocuğun gelişmesi için alan açmış olur...
Çocuk anne babasından ihtiyaç duyduğu besinleri alamazsa duygusal yetersizlik içinde kalacak, bu da davranışlarına yansıyacaktır...
Ağaçlara baktığımızda çok güçlü dallar, sağlıklı yapraklar, olgun meyveler gördüğümüzde bunların kendinden olduğunu düşünmeyiz... Çocuk denilen ağacın verdiği meyvenin kalitesi de, açtığı yaprakların gücü de kendinden değildir... Sorun varsa onu besleyen köke yeniden bakmak gerekir...
Problemden kaçan değil onu görüp, kabullenip çözüm yolları üreten çocuk başarılı çocuktur... Bir ebeveynin çocuğuna bırakacağı en önemli miras, problem anlarında sakin ve sükunetli kalarak alternatif çözüm yolları düşünebilme yeteneğine edindirmektir... Problem çözme becerisi hayatın içinde kazanılır... Bunun için çocuğun deneyip yanılarak kendisi için en uygun çözümü bulunmasına olanak sağlanması gerekir... Her problemin bir çözümü vardır hissini kazanan, sorunlara soğukkanlı bir biçimde yaklaşarak çözüm üreten bir çocuk, anne babanın, gözü arkada kalmadan, günlük hayata dahil olmasını keyifle seyredeceği çocuktur...