Phantasmagoria
@Anheedoni
Biliyor musun bir gün bir yağmur sonrası siyah beyaz bir fotoğraf bulacaksın yerlerde.
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Yine bir sokaktayım. Yine gece. Her yer pislik içinde. Ama pis olan sokak değil; sokaktaki insanlar, suratlar, gözler… cümleler. İnanmış gibi yapanlar. Mutluymuş gibi gülenler. Beni en çok bu sahte iyilik yoruyor.
Kalkıp gittim çünkü kalmak hiçbir şeyi değiştirmeyecekti. İnsanlar “gitme” demeden gitmek en doğrusu. Kaldığında yalnızlık daha da büyüyor çünkü. Biriyle yalnız olmak, tek başına olmaktan daha ağır.
İnsanlar benden nefret ediyor, çünkü ben onların unuttuklarını yüzlerine vuruyorum. Çünkü ben onların kaçtıklarını konuşuyorum. Kimse aynaya bu kadar uzun bakmak istemez. Hele o aynada çürüme başlamışsa.
Zaman denen şey bir şaka. Her şeyin yarına bırakıldığı bir mezarlık gibi. Herkes bir şey bekliyor ama kimse neyi beklediğini bilmiyor. Sevgiyi mi, anlamı mı, yok oluşu mu? Ben beklemiyorum. Çünkü çoktan geldim o sona. Şimdi sadece dolaşıyorum. Bedenim burada, ruhum başka yerlerde dökülüyor.
En ufak düşünceler bile oyun oynuyor bana,
Kayboluyorum her defasında,
Bu küçük, dar sokaklar
Koca bir dünya oluyor bazen,
Ama ben…
Yine de hiçbir yere sığamıyorum.
Hiçbir yerde rahat bir nefes yok,
En ufak sesler çığlık gibi geliyor kulağıma,
Başımı ağrıtıyor hepsi,
Kaçmak istiyorum,
Ama nereye?
Nereye gitmeliyim?
Ne yapmalıyım?
Ne kadar uzağa gitsem de
Yine aynı yerdeyim
Kendi yörüngemde dönüp duruyorum,
Kendi içimde kayboluyorum.
Kimseyle anlaşamıyorum,
Kimseyi sevemiyorum artık.
Aynı şeyleri hissedip
Aynı şeyleri sevsek bile
Bir şeyler eksik kalıyor hep,
Tamah edilemiyor,
Katlanılamıyor.
Bana bakıyorlar,
Bir şeyler görüyorlar içimde.
Beş metrelik kuyuya düşmüşüm de üç metrelik ip uzatmışsın gibi, yoksun desem yalan varsın desem eksik.
Belki sevemedim dünyayı, belki yabancısıyım insanların. karanlığına doğuyorum gecelerin, gündüzler leke oluyor zamanın acımasız döngüsünde. bir hatıra oluyor kanıyor yüreğim, bir ceset oluyor yaşıyorum, gözyaşı oluyor taşıyorum yağmurdan. ölü kelimelerle yazıyorum hayatımın şiirini, kimliksiz ve sönük, hep acıya hep kedere dönük ruhumla çeliyorum aklını bu dünyanın. yoksun, diyorum, biraz daha yoksun ve daha çok yoksun. yokluklarımdan bir varlık çıkıyor ortaya, yalnızlıklarımdan kocaman bir kalabalık. şimdi bir sıfır kadar hiçsiz, unutuluş kadar hissiz, intihar kadar soğuk ve bedensizim. ve bütün yazarlara sesleniyorum, ben yazılmamış bir hikayeyim, eğer cesaretiniz varsa beni anlatmaya, sayfaları boş bırakın, yüz sayfa boşluk, bin sayfa boşluk, daha çok boşluk. bütün gördüğüm, bütün hikayem, kör olasıca bir boşluk.
Reklam