Phantasmagoria
@Anheedoni
Biliyor musun bir gün bir yağmur sonrası siyah beyaz bir fotoğraf bulacaksın yerlerde.
Şu anda okuduğu kitap
Acının tehlikeli ve zararlı olan tek türü, onu bastırmak için insanların arasına karıştığımız acıdır, üstün körü ve aptalca tedavi edilen hastalıklar gibi bir an için gerilese de kısa bir anın ardından nükseder, hem de çok daha şiddetli şekilde. İnsanın içinde birikir, yaşamın kendisi olur, yaşanmamış, horlanıp itilmiş, kaybedilmiş bir yaşamdır bu, insanı öldürebilir.
Reklam
İçinizde taşıdığınız dünyayı düşünün sevgili dostum, bu düşüncenin adına ne derseniz deyin; ister kendi çocukluğunuzu hatırlamak ister kendi geleceğinize özlem duymak olsun, yeter ki içinizde kımıldanan şeye dikkat kesilin, onu etrafınızda gördüğünüz her şeyin üzerine koyun. İç dünyanızda olup biten her şey bütünüyle sevilmeye değerdir, onların üzerinde bir şekilde çalışmanız, insanlara karşı vazifenizi açıklığa kavuşturmak için çok fazla zaman harcayıp cesaretinizi tüketmemeniz gerekir.
“Yalnızlığınızı sevin ve size verdiği acılara, kulağa hoş gelen yakınmalarla katlanın. Çünkü yakınınızdakilerin size uzak olduğunu söylüyorsunuz, bu da etrafınızdaki alanın genişlemeye başladığını gösteriyor. Eğer yakınınız bile uzaksa o zaman benliğinizin genişliği yıldızlara dayanmıştır, çok büyüktür, başka hiç kimseyi dahil edemeyeceğiniz bu büyümeye sevinin ve geride kalanlara iyi davranın, onların karşısında kendinizden emin ve sakin durun, şüphelerinizle onlara eziyet etmeyin ve anlamalarının mümkün olmadığı ümidiniz veya sevginizle onları korkutmayın.
Kalbinizdeki çözülmemiş her şeye karşı sabırlı olmanızı ve soruların kendisini kilitli odalar gibi, size çok yabancı bir dilde yazılmış kitaplar gibi sevmeye çalışmanızı ne kadar rica edebilirsem o kadar rica ediyorum. Şimdilik cevapların peşine düşmeyin, o cevaplar size verilemez çünkü henüz onları yaşayabilecek durumda değilsiniz. Ama önemli olan, her şeyi yaşamaktır. Siz şimdi soruları yaşayın. Belki ileride bir gün, siz farkına bile varmadan, yaşaya yaşaya cevaplara da ulaşırsınız.
Günlük yaşantınız gözünüze yoksul görünüyorsa onu değil kendinizi suçlayın, onun zenginliklerini gün yüzüne çıkaracak kadar şair olmadığınızı söyleyin kendinize, zira yaratıcı biri için yoksulluk diye bir şey olmadığı gibi yoksul ve önemsenmeye değmez bir yer de yoktur. Duvarları dünyanın seslerinin duyularınıza ulaşmasına engel olan bir hapishanede olsaydınız bile çocukluğunuz, bu olağanüstü, krallara layık zenginlik, bu an hazinesi hâlâ sizde olmaz mıydı?
Reklam