Anılcan Aydoğdu
@Anilcann
İnsan hep başkalarına karşı savundu kendini, başka insanlara, doğaya karşı..Durmadan doğaya karşı güç kullandı.
Sonuç : Güce, şiddete, korkuya ve bağımlılığa dayanan bir uygarlıktan başka bir şey değil.
"Teknik ilerleme" dediğimiz şeyin bize getirdiği tek şey konfor oldu.Bir tür hayat standardı. ve bir de gücü korumak için gereken şiddet araçları..
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Gelip geçici olmayan Andrey Tarkovski filmleri genel anlamda insanların özünde var olan insanilik, ebedilik, güzelin çağrısını duyumsanması gibi eylemleri insanlarda harekete geçirmeye yöneliktir. Bu filmlerde egzotik yerler, kahramanlar yoktur ama pragmatik gerçekliğe uymayan, tamamen içten, hesapsız insanlar vardır. Örneğin Ayna (Zerkalo) filminin kahramanı yakınlarından karşılık olarak sevgi beklemeyen, katışıksız bir sevgiyi onlara sunamamış bir adamdır. Stalker hızlı sentimental değişimler yaşayan, çabuk sinirlenen tuhaf bir adamdır. Fakat onu kendi yolundan çevirebilmek imkansızdır. İnsanların alt üst ettiği dünyadan yükselen seslere namuslu onurlu bir şekilde karşılık koyar. Domenico, Stalker gibi hayatta ki duruşunu belirlemiş ve bozulmuş toplumun önünde ilerlemektense bu toplumu değiştirmek için kendini kurban eder. Bu karakterler kendi rahatı peşinde koşmayan, bozulmuş toplumu değiştirmek ve kaybettikleri umudu onlara tekrar kazandırmayı kendilerine ideal olarak belirlemiş, sorumluluktan kaçmayan insanlardır.
Andrey Tarkovski filmlerinin anlaşılamamasının sebebini Mühürlenmiş Zaman’da bahsettiği gibi “Bir gün biri, beyazperde gerçek dünyayı seyirciye yaklaştırdığında, seyircinin onu, kokusunu burnunda, tenini teninde duyarak olanca kapsamıyla algılanmasını sağladığında, bir de bakılır ki, seyirci meğer duygusal ve estetik anlamda etkilenme, kendini estetik duygulara bırakma yeteneğini çoktan yitirmiş, bunun yerine kuşkuyla kendini sorgulayıp duruyor: “Niçin? Neden? Nasıl?” Yönetmen filmlerinin Sebastian Bach müziğini dinler gibi veya Arsenie Tarkovski şiirleri okur gibi izlenmesi tarafındadır. Çünkü yönetmen için sinemada zamanın akışının ifadesi ritimdir.
Filmlerindeki oyuncuların niçin, neden gibi sorularını karşılıksız bırakmış ve hatta Solaris’in başrol
Sokrates konuşmalarını yaparken başkalarıyla birlikte bir eğitim sistemi yaratmaya koyulmuştur. Bunu gerçekleştirirken de özgün fikirlerini inatla söyleye gelmiştir. Çünkü kendi varlığını ortaya koyamadığı zaman hem kendine hem topluma ihanet etmiş olabileceğinin farkındadır. Ona göre bütüne katkıda bulunmamak suçtur. “Courage (cesaret) sözcüğü, kalp anlamına gelen Fransızca sözcük caeur ile aynı kökten gelir. Kalbin kollara, bacaklara ve beyne pompaladığı kan ile tüm diğer organlara kazandırdığı işlev gibi cesaret de tüm psikolojik erdemleri olanaklı kılar. Cesaretin yokluğunda diğer değerlerden, çürüyen erdem müsveddeleri olarak söz edilebilir.” Cesaret bütün erdemleri olanaklı kıldığı gibi bilgini gerçekleşmesini ve kendine yer bulabilmesini de sağlar. Sokrates’in burada gösterdiği cesaret eğitim felsefesine büyük bir katkıda bulunmasını sağlamıştır. Eğitimim idealist yönün büyük bir kısmını oluşturmuştur.
Sokrates’i ölüme taşıyan suçlamalar; tanrıları inkar etme ve yenilerini tanıtması. İkinci sebep ek olarak yanında gençleri yozlaştırma suçunu da getiriyordu. Bunların yanında Aristophanes’in oyunlarında Sokrates’i gülünç duruma düşürerek anlatması halk üzerinde bir etki yaratmış olabilir. Tiranlar Sokrates’in, gençlerle konuşmasını yasak ederler. Uyarılara kulak asmayan Sokrates, yargıç karşısına çıkartılır. Her zaman olduğu gibi sözlerini süslemeye uğraşmadan basit konuşur. Suçlamalar karşısında merhamet dilemez. Doğruluğun savaşta da mahkemede de yerinden ayrılmamak olduğunu savunur. Buradaki duruşuyla ve savunmasıyla insanlığın ilerlemesine katkıda bulunmuştu.
İnsanların doğayı değil içlerini dönüp ruhlarını araştırmasını istemiştir. Bu yöntemleriyle beraber Sokrates sadece çağını değil kendisinden sonra gelecek kuşakları da etkilemiş, idealist eğitim
Kişisel olarak, insanlıktan istifa ediyorum: İnsan kalmayı ne istiyorum ne de becerebiliyorum. Şu halimle başka ne yapabilirim ki; toplumsal, siyasal bir sistem üzerine mi çalışayım, yoksa zavallı bir kızı mutsuz mu edeyim? Çeşitli felsefi sistemlerin tutarsızlıklarının ardına mı düşeyim, yoksa hem ahlaki, hem estetik bir ideali gerçekleştirmeye mi çalışayım? Tüm bunlar gözüme saçma görünüyor, hiçbir şey bana çekici gelmiyor.
