“Kendi olarak sana gelen,
Sana gereksinimi olmadan, seni isteyen,
Sensiz de olabilecekken, senin ile olmayı seçen,
Kendi olmasını, seninle olmaya bağlayan,
O, işte...”
Ne o beni kandırmıştı.
Ne ben onu baştan çıkarmıştım.
İkimiz de bildiklerimizin ötesine, bulduklarımızın üstüne çıkmak istemiştik.
Bir noksanlığı var sanıyorduk bütün olanların belki.
Ama aslında bütünlüklerimize bahaneydik.
Turgut Uyar
Karşılıklı otursak da ne zaman
Masa örtüsünü ikiye bölen ellerimizdi
Bir tırnak yeşilinden gerisin geriye
Ayak bileklerimizden gerisin geriye
Bütün bunlar gereksiz, bilmiyorum sanma
Gereksiz ama yalnızlık böyle.
Edip cansever