Anne Kadın
@Annekdn
Küçük Prensimin Annesiyim 🩵
“Kendi hikayemin kahramanı.”️️
“Yıldızları kovalayan bir düş avcısıyım.”️
Şu anda okuduğu kitaplar
Dudakları onunkilere ilk dokunduğunda mahkûm olduğunu, lanetlendiğini biliyordu. Adı her neyse bunu biliyordu ve umursamıyordu, umursaması mümkün değildi.
Bu adam uğruna, bu duygu uğruna zaten her şeyden vazgeçmişti ve bedeli ne olursa olsun bunu tekrar yapacağını biliyordu.
Onu seviyordu.
Bu kadar basit, bu kadar korkutucuydu her şey..
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Gençliğin taparcasına sevildiği bir ülkede, biz daha yirmili yaşlarımız bitmeden gençliğimizi kaybettik. Ölümü kabullenmeyi orada öğrendik ve bu da ölümsüzlük duygumuzu yok etti. İnsani zaaflarımızla, karanlık yanımızla karşılaştık... Savaş inancımızı yok etti, güvenimize ihanet etti ve toplumumuzun ana akımından dışlanmamıza neden oldu. Ve hâlâ tam anlamıyla ait hissetmiyoruz. Hiç hissedebilecek miyiz, bilmiyorum.
-WINNIE SMITH
Belki de insanlar bu yüzden duvarlar inşa ediyordu; uzakları görmemek, görmek istemedikleri şeyleri yok saymak için..
Müziğe rağmen savaşın gürültüsü hiç eksik olmuyordu şehrin üzerinden uçan bir helikopterin uğultusu, silah sesleri. Zaman zaman kırmızı çizgiler karanlık gökyüzünde havai fişek gibi yayılıyor, turuncu alevler yükseliyordu. Buradan bakıldığında savaşın güzel göründüğü bile söylenebilirdi. Asıl gerçek buydu belki: Savaş, onu güvenli bir mesafeden görenlere farklı görünüyordu. Yakından bakıldığındaysa manzara farklıydı..
Hayat , önceki neslin kurallarına uyup yaşadığın anı kaçırmak için fazla kısaydı.