Korkarım ki benim mutluluk anlayışım ile diğer herkesinki birbirine tamamen zıt düşüyor. Bunun getirdiği endişe uykularımı kaçırıyor, beni acı içinde kivrandiriyor, aklımı kaçıracak gibi oluyorum. Ben mutlu muyum? daha küçücük bir çocukken bile herkes bana ne kadar şanslı olduğumu söyleyip duruyordu ama ben kenidimi cehennemin ortasında gibi hissediyordum. Bana şanslı olduğumu söyleyen herkes, benden kıyas kabul etmez derecede daha mutluymuş gibi görünüyordu.
Bir slayt gösterisi gibi hıza görülüp geçilen meydanlar,insanlar ve haller.Bir turistin şipşak fotoğrafı gibi,bellekte iz bırakmayan,yaşantı olarak derinleşmeyen,insanı hallere sürüklemeyen bir gezginlik.'Burayı da gördüm' demenin,gezmeyi bir akıllanma aracı değil ama bir böbürlenme vesilesi kılmanın sığ hodbinliği..... Seyahat insanı iç alemlerle buluşturmuyor,yalnızlığın kekre tadı ile gelişen o iç konuşma,kısa sürede çok yer görme telaşından kendisine bir fırsat bulamıyorsa,yorulduğunuza değmez!