Bugün çok sevdiğim birisiyle sohbet ederken ve geçen gün kaybettiğim bir yakınımdan bahisle şu sözler döküldü ağzımdan:
" ölüm de var... evelsi gün camideydim, bir akrabamız, gitti... düşündüm... etrafta ağlayanları, buruk yüzleri... ve kısa zaman sonra.. yaşam devam.. tebessüm ettim.. ölümü sevdiğimden değil, yaşam ne kadar gelip geçiciyse.. ölüm de öyle diye...
Ha, bunca kitaplar okuyoruz, alıntılar yapıyoruz, kafa yoruyoruz, düşünüyoruz ya... hikayeler, romanlar, kurgular, kişisel gelişimler falan... bana yukarıdaki sözleri söyleten o külliyat. Yok yok, şahane laf ettim diye değil, hayatı damıtmaktaki maharetimi kitapların beslediğinin altını çizmek için... yoksa yaşama dair de ölüme dair de nice sözler var insanın içine işleyen, baksan benim sözüm söz değil elbet.