İnsan, üretmeden tüketen tek yaratıktır.
"İnsan, en derin yaralarını en sevdiği silahlarla açar."
Sayfa 9
Bir insan, onu üzen bir şeyin intikamını alırken neden böyle bir yol seçerdi? Onu katliam yapmaya iten, insanlardan bu denli nefret ettiren neydi? Kız kardeşine olan sevgisi, gözünü bu kadar mı kör etmişti yoksa kız kardeşinden önce de zaten bu halde miydi? Kız kardeşinin zamansız ölümü, gizli kötücül duygularını ortaya mı çıkarmıştı? Gerçek manada kötü olmak için insan ne yaşamalıydı? Kötülük insanın içinde mi yoksa hayatın ta kendisi miydi?
... "Beni öldürüp, varlığımın silinişini gülerek izleyemez miydin?"
"İzleyemezdim," diye haykırırken, ellerini iki yana isyan edercesine açtı. "Sen ellerimin arasında can verirken nasıl gülerek izlerdim? Herkesin ölümünü izlerim ama seninki olmaz, Defne Karaca. Bana yaşamak için bir sebep verdin, diyorsun ya, belki sen de bana vermişsindir. Belki birbirimizden intikamımızı böyle alıyoruzdur; birbirimize yaşamak için bir sebep vererek."
Ölüm ve yaşam arasındaki ince çizgide ölüm tarafına atlamışken, bana yaşamak için bir sebep veren adamın gülmesi hiç normal gelmiyordu.