Bir kitabı okurken geçen iki saatin, ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım.
Terbiye her zaman için merhametten de,
sadakatten de, yardımdan da, içtenlikten de daha
güvenilir bir şeydi. Tipkı hak yememenin,
karşıdakine eşit şans tanımanın, adaletten önemli
olması gibi.
Büyük sayılan değerler, baskı altına girdiklerinde
türlü mantık oyunlarıyla çözülüverirlerdi. Ama
terbiye, terbiyeydi. Koşullar ne olursa olsun, hiçbir
zaman değişmezdi.