"Nasıl bu kadar iyimser olabiliyorsun?" Daha sormak istediği birçok soru olmasına rağmen sustu. Gözlerindeki soru işaretlerini görebiliyordum.
"İnanıyorum. İnsanların içinde iyiliğe dair bir şeyler kaldığına, saçma da olsa kendimi iyi hissetmemi sağlayan şeylere inanıyorum. " Bana cevap vermeyince tekrar önüme dönmüştüm ki, sesiyle duraksadım
"Ben inanmıyorum." Az önce kendinden emin gelen sesi, şimdi epey kararsız geliyordu. Hiçbir şey söylememeyi tercih ettim ve ilerledim.