İçimdeki.kütüphane
@As_af06
Senden seni çalmışlar. Bu ne biçim yalnızlık.
30 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İÇİMDEKİ MÜZİK
İçimdeki Müzik’i okurken en çok beni etkileyen şey, insanların birini dışarıdan gördükleriyle değerlendirmeleriydi. Melody konuşamıyor diye birçok kişi onun düşünemediğini sandı. Oysa içinde kimsenin duyamadığı kocaman bir dünya vardı. Bu kitap bana, bir insanın sesi çıkmasa da duygularının, hayallerinin ve zekasının var olduğunu hatırlattı. Bazen en güçlü sesler kulakla değil, kalple duyuluyor.
Kitap bittikten sonra Melody aklımdan hemen çıkmadı, ara ara onu düşünüp durdum.
Kitaptan bir alıntıda eklemek isterim beni çok etkileyen bir cümleydi..
“Sessizlik nasıl bu kadar gürültülü olabilirdi?”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu kitap benim için ilk kez bu türde okuduğum bir psikolojik gerilimdi ve gerçekten beklediğimden çok daha farklı bir deneyim oldu. Başta her şey düz bir cinayet hikâyesi gibi ilerliyor gibi geliyor ama sayfalar ilerledikçe olayların aslında hiç de göründüğü gibi olmadığını anlıyorsun.
En çok dikkatimi çeken şey, kitabın net bir “doğru” vermemesi oldu. Sürekli bir şüphe hali var; kim neyi biliyor, kim neyi saklıyor, hatta bazen neyin gerçek neyin hatıra olduğu bile karışıyor. Özellikle farklı yazı tipleriyle verilen bölümler beni en çok düşündüren kısımlardı, çünkü sanki birinin zihninin parçalanmış halini okuyormuşum gibi hissettirdi.
Kitap boyunca en güçlü duygu merak oldu. Sürekli “tamam şimdi çözdüm” diyorsun ama bir sayfa sonra her şey tekrar değişiyor gibi. Sonunda ise aslında tek bir net suçlu ya da tek bir net gerçek yerine, geçmişte yaşanan olayların farklı bakış açılarında nasıl değişebildiğini görüyorsun.
Filmini de izledim ve orada hikâye daha netti; anne, kızına yapılanlar yüzünden herkesi öldüren kişi olarak gösteriliyordu. Bu da kitaba göre daha keskin ve doğrudan bir yorumdu.
Genel olarak benim için akıcı, sürükleyici ve kafa karıştırıcı ama keyifli bir okuma oldu. Bu türü ilk kez denedim ve kesinlikle devam etmek istiyorum.
Söyleme Bilmesinler benim için sessiz ama çok derin bir kitap oldu. Büyük olaylardan çok küçük şeylerin içinde kalan duyguları anlatıyor. Okurken sanki bağırmayan ama içinde çok şey taşıyan insanlar gibi hissettiriyor.
En çok Ethem beni etkiledi. Küçükken bir armut ağacına çıkıp hem evden kaçıyor hem de eve bakmaya devam ediyor. Bu sahne bana çok tanıdık geldi. Çünkü bazen insan gitmek ister ama tamamen kopamaz, sadece uzaktan bakar. Ben de o hissi çok net hissettim.
Kitapta beni en çok etkileyen şey olaylar değil, sessizlikti. Söylenmeyen şeyler, içinde kalan duygular ve insanların birbirine tam anlatamadıkları şeyler… Hepsi çok gerçekti.
Bu kitap bitince öyle büyük bir şey olmuyor ama içinde bir şey kalıyor. Sessiz bir ağırlık gibi.
Bu kitabı yaklaşık 15 yıl önce okumuştum ve şimdi ikinci kez okuduğumda aynı duyguları bu sefer daha derinden hissettim. Hikâye sadece bir aşk anlatmıyor; daha çok “kavuşamamak” ve bunun insanda bıraktığı ağır duyguyu anlatıyor.
Piruze’nin yaşadığı yabancılık, yalnızlık ve çocuklarına olan bağlılığı okurken hep içimde bir yerde kaldı. Sevgi var ama yetmiyor, umut var ama tamamlanmıyor.
Kitap bittiğinde geriye sadece bir hikâye değil, yarım kalmış bir his ve içe çöken bir özlem kaldı. Devam kitabını da en kısa zamanda okumak istiyorum.
Bu kitap bana, aldığım diğer kitapların yanında yayınevinden hediye olarak geldi. Bunu özellikle belirtmek istedim.
Boş vaktiniz varsa kahve eşliğinde bir saatte okunup bitecek türden. Ben farklı kalemleri keşfetmeyi seviyorum.
İlle de Rodrigo bana en çok melankoli hissini bıraktı.
Concierto de Aranjuez üzerinden sadece bir müziği değil; bir dönemi, bir duyguyu ve içte sıkışan şeyleri anlatıyor gibi hissettirdi.
Kitabın içinde bu eser sadece bir müzik değil; sanki insanların söyleyemediklerinin sesi.
Okurken şunu düşündüm: bazı duygular anlatılmaz, sadece yaşanır.
Kitap da bunu çok sade ama derin bir şekilde hissettiriyor. Geçmişe, kayıplara ve içe dönmeye dokunan bir tarafı var.
Bende bıraktığı his ise biraz hüzünlü ama güzel bir boşluk oldu.
Sanki bir şey bitmiş ama tam kapanmamış gibi.
