Kör olmak biraz büyümeye benziyordu. Bunun nedeni belki de büyüdükçe bazı şeylere gözünüzü kapamanız gerektiğiydi. Henüz küçücük bir çocukken bile, Öldüğümde sonsuza dek yok olacağım, sözünü ne zaman düşünsem, sonsuzluğun ne demek olduğunu iliklerime kadar anlaya biliyordum. Soyut, sessiz, kokusuz ve tamamen boş bir şeyin içine durmaksızın düşmek gibiydi. Bu dehşeti erken tatmış ve yeni yeni unutmaya başlamıştım ki o kaza başıma geldi. Şimdi yeniden hatırlıyordum. Artık “görme yetim” olmayabilirdi fakat muhtemelen ben de herkes kadar kördüm, benimki yalnızca farklı bir körlüktü.