Adem Karanfil
@Asansor
Ölüler, geride bırakmak zorunda kaldıkları, günlük yaşam nesnelerini yaşayan insanlardan kıskandıkları için, yaşayanların, bir zamanlar ölenlerin sahip oldukları şeylerden hiçbirini ya da olabildiğince az şeyi ellerinde tutması ta baştan beri âdetti. Her şey mezara konur ya da ölenle birlikte yakılırdı. İçinde yaşadıkları kulübeler terk edilir ve bir daha asla kullanılmazdı; ya da hiç kimsenin onları elinde tutmak istemediğini kanıtlamak için, ölenler bütün sahip oldukları şeylerle birlikte kendi evlerine gömülürdü.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Yaşayanların en çok korktuğu şey ölülerin hasedidir; dalkavuklukla ve yiyecek sunarak onların teveccühünü kazanmaya çalışırlar. Uzaklara gitsinler, yaşayanlara zarar vermek ve eziyet etmek üzere asla dönmesinler diye onlara ölülerin ülkesine yapacakları yolculuk için gereksindikleri her şeyi sağlarlar. Ölülerin ruhları hastalık gönderir ya da hastalıkları kendi yanlarında getirirler; av hayvanlarının ve tahılın artışı üzerinde güçleri vardır ve hayatı altüst etmenin yüz yolunu bilirler. Yaşayanları ele geçirmeyi sürekli bir tutkuyla isterler.
Tehlikeden sakınan, onu uzak tutan insan yalnızca karar anını ertelemektedir. Tehlikeyle yüzleşen ve ondan gerçekten sağ kurtulan, sonra bir başka tehlikeyle yüz yüze gelen, hayatta kalma anlarını üst üste yığan insan, yaralanmazlık duygusunu edinen insandır.
Kahkaha kaba olduğu gerekçesiyle hoş karşılanmaz, çünkü gülerken ağız geniş bir biçimde açılır ve dişler gösterilir. Orijinal olarak kahkaha, garantilenmiş av ya da yiyecek karşısında duyulan haz duygusunu içeriyordu. Düşen bir insan, avlayıp yere düşürmüş olabileceğimiz bir hayvanı akla getirir. Her ani düşüşün kahkaha nedeni olmasının akla çaresizliği getirmesi ve bize istersek düşene av muamelesi yapabileceğimizi anımsatmasındandır. Üzerine gidip onu gerçekten yiyecek olsaydık, gülmezdik. Onu yemek yerine ona güleriz.
Modern insan lokantalarda, ayrı masalarda, kendi küçük grubuyla birlikte, parasını kendisinin ödediği yemekler yemeyi sever. O yerde bulunan başka herkes aynı şeyi yapıyor olduğu için, yemeğini, her yerde herkesin yeterince yiyeceğinin olduğuna ilişkin hoş bir yanılsamayla yer.