Ayşe Sayım
@Ascha
Hukuk, Doktora Öğrencisi
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu kitaba dair tek mutluluğum kitaplıkta gözgöze geldiğimizde hala okumadığım için artık vicdan azabı duymayacak oluşum.
Olmadı Ferrante. Bu sefer aklımı başımdan alamadın. Yazarın ilk romanı falan olduğunu düşündüm okurken. Hani ilk romanlar genellikle iyi olmaz ya, yazar henüz çizgisini bulamamış olur. Ama açtım baktım 2019’da yayınlanmış. Beni benden alan devasa yapıtlarından çok sonra.
Yine Napoli taraflarıdayız. 13 yaşındaki Giovanna, anne baba öğretmen olan eğitimli bir ailede, görece saygın bir çevrede yetişmektedir. Bir gün babasının kendisi için “kız kardeşime benziyor, onun gibi çirkin” dediğini duyar. Sonra halasının peşine düşmeye karar verir ve küçük kız bir bir aile sırlarını keşfetmeye başlar. Böyle söyleyince kulağa bir gizemli geliyor fakat olay örgüsünün insanı sürükleyen bir tarafı yok.
Kitapta güzel olan tek şey yazarın Giovanna üzerinden iyi bir ergen portresi çizmiş olması. Küçük kızın sanrıları, kaygıları, önemsiz söylemleri büyüterek kendisi için kaygı dolu bir evren yaratması çok sahici. Fakat bu kadar. Başka hiç bir derinlik yok bu kitapta. Ne Giovanna ve diğer iki küçük kızın arkadaşlığı Napoli serisindeki Lila ve Lenü’nünki gibi sahici (elbette iniş çıkışlarla dolu, kusurlarla örülü gerçekçi bir arkadaşlıktan bahsediyorum), ne de aldatılan ve aldatan kadınlar Karanlık Kız’daki Leda veya Sen gittin Gideli’deki Olga gibi derin yazılmışlar.
Yazar beni Napoli Romanları ile çıkardığı zirveden hiç farkına varmadan çat diye aşağı bırakıverdi. Zaten korkum da buydu, aynı heyecanı yakalayamamak. Çalakalem, özensizce yazılmış gibi hissediyorum. Neyse, beğenmedim, olmamış vesselam.
Affet beni Ferrante. Söz konusu senin yazarlık evrenin olunca her seferinde daha yüksek doz isteyen bir bağımlıya dönüyorum. Seni yerden yere vurduğum için affet ama
Dolunay Elisa Boyraz isimli okura yanıt verildi
Ayşe Sayım
Ferrante Napoli romanları ile kendini öyle bir zirveye taşıdı ki başka ne yazsa yanında yavan kalıyor sanki. Bu roman gerçekten olmamış, diğer yazdıklarının gölgesinde kalıyor bariz bir şekilde
Ferrante ile yeniden
1,5 yıl aradan sonra Ferrante ile yeniden buluşma. Anlatımda çıplaklık deyince aklıma gelen ilk isim elbette Annie Ernaux. Fakat Elena Ferrante ile tanışmamız Ernaux’ dan da önceye dayanıyor ve bu denli yalın ve çıplak bir anlatımı ilk onda keşfetmiştim. Yani Napoli romanlarını okurken. Yaklaşık 3000 sayfalık seriyi soluksuz bitirmiştim ve hayatım bir daha eskisi gibi olmamıştı. Ferrante okumak demek, olayları, olguları, insanları iliklerine kadar apaçık bir şekilde görmek demekti.
Bu kitap için Napoli romanlarının çıkış noktası diye bir cümle kurulmuş. Bu ifadeden tam olarak ne anlam çıkarmam gerektiğini bilmiyorum, bu yüzden ben kendi yorumumu yapacağım. İlk Yayın tarihine bakılırsa Napoli romanlarından sonra yayınlanmış bir eser. Bu durumda şu cümleyi kuracağım; yazarın sanki ifade etmek isteyip de unuttuğu bir kaç duygu kalmış ve bu kitabı yazarak onları da dış dünyaya salıvermiş. Kitap birebir Napoli dörtlemesinin yaşattığı hissi yaşatıyor, sanki ordaki duyguların bir özeti bir hatırlatıcısı gibi. Yani yazar yeni bişey ortaya koymamış, kelimenin tam anlamıyla kendini tekrarlamış. “Kendini tekrarlamak” deyiminin kulak tırmalayan bir tınısı olsa da Ferrante’de bunu görmeyi seviyorum. Bir ömür benzer şeyleri söyleyip dursa, bir ömür oturur okurum. Çünkü bir insanın içi resmetmekle bitmez, yaşadıkça yeni renkler çıkar ortaya, desenlerin şekli değişir durur. Ferrante tam olarak bunu yapıyor, kahramanların içini olduğu gibi dışına çeviriyor ve başlıyor anlatmaya.
Gelelim kitaba. Eşinden boşanmış iki kız annesi 48 yaşında Akademisyen bir kadın Leda. Kızlarını Kanada’ya babalarının yanına göndermiş, yalnız yaşamaya başlamış, hayatını kariyerini kendi halinde yürütmekte olan bir kadın. Bu yaşamöyküsü Napoli dörtlemesini okuyan biri için hiç de yabancı değildir. Leda bir
çiğdem isimli okura yanıt verildi
Ayşe Sayım
Evet, bazı kitaplar doğru zamanda karşımıza çıkıyor ve tüm bir hayatımızı değiştiriyor
Ferrante ile yeniden
1,5 yıl aradan sonra Ferrante ile yeniden buluşma. Anlatımda çıplaklık deyince aklıma gelen ilk isim elbette Annie Ernaux. Fakat Elena Ferrante ile tanışmamız Ernaux’ dan da önceye dayanıyor ve bu denli yalın ve çıplak bir anlatımı ilk onda keşfetmiştim. Yani Napoli romanlarını okurken. Yaklaşık 3000 sayfalık seriyi soluksuz bitirmiştim ve hayatım bir daha eskisi gibi olmamıştı. Ferrante okumak demek, olayları, olguları, insanları iliklerine kadar apaçık bir şekilde görmek demekti.
Bu kitap için Napoli romanlarının çıkış noktası diye bir cümle kurulmuş. Bu ifadeden tam olarak ne anlam çıkarmam gerektiğini bilmiyorum, bu yüzden ben kendi yorumumu yapacağım. İlk Yayın tarihine bakılırsa Napoli romanlarından sonra yayınlanmış bir eser. Bu durumda şu cümleyi kuracağım; yazarın sanki ifade etmek isteyip de unuttuğu bir kaç duygu kalmış ve bu kitabı yazarak onları da dış dünyaya salıvermiş. Kitap birebir Napoli dörtlemesinin yaşattığı hissi yaşatıyor, sanki ordaki duyguların bir özeti bir hatırlatıcısı gibi. Yani yazar yeni bişey ortaya koymamış, kelimenin tam anlamıyla kendini tekrarlamış. “Kendini tekrarlamak” deyiminin kulak tırmalayan bir tınısı olsa da Ferrante’de bunu görmeyi seviyorum. Bir ömür benzer şeyleri söyleyip dursa, bir ömür oturur okurum. Çünkü bir insanın içi resmetmekle bitmez, yaşadıkça yeni renkler çıkar ortaya, desenlerin şekli değişir durur. Ferrante tam olarak bunu yapıyor, kahramanların içini olduğu gibi dışına çeviriyor ve başlıyor anlatmaya.
Gelelim kitaba. Eşinden boşanmış iki kız annesi 48 yaşında Akademisyen bir kadın Leda. Kızlarını Kanada’ya babalarının yanına göndermiş, yalnız yaşamaya başlamış, hayatını kariyerini kendi halinde yürütmekte olan bir kadın. Bu yaşamöyküsü Napoli dörtlemesini okuyan biri için hiç de yabancı değildir. Leda bir
çiğdem isimli okura yanıt verildi
Ayşe Sayım
İyi okumalar. Napoli romanları çok başka bir evren. Ferrante bize çok şey kattı, tavsiye ederim🌸