Ayşe Sayım
@Ascha
Hukuk, Doktora Öğrencisi
Şu anda okuduğu kitaplar
Babaları bilemem ama annelerin bilinç dışında sakladıkları, hayatlarında bir etkisi olmadığını, travmasının çoktan geçmiş gitmiş, tedavi edilmiş olduğuna kesin kesin inandıkları ve unuttuklarını sandıkları şeyler bir şekilde kızlarına devroluyor.
Reklam
Benim içime dokunansa insanın yalnızlığa yazılı bir varlık olması değil, yazgısını bu kadar derin bir yerden bilmesiiydi. İnsan, öleceğini bilen tek canlı olduğu gibi, yalnızlığının bilincinde olan tek varlıklı ve ömrü tıpkı ölümü inkar etmeye çalışmak gibi yalnızlığın inkar etmeye çalışmakla geçiyordu.
Annem yalnız bir kadındı, anneannem yalnız bir kadındı, ben yalnız bir kadındım.
“Bu da bir çeşit hastalık” dedim “sensizlik bende ruh kanserine yol açıyor.”
E.den kopamamışın sebebi E. değildi, bendim, kendimdim, benim bağlanma sorunumdu.
Reklam