Doğukan Ç.
@Asilkan
Yolunda yürüyen bir yolcunun, yalnız ufku görmesi kâfi değildir. Muhakkak ufkun ötesini de görmesi ve bilmesi lazımdır.
328 okur puanı
Haziran 2016 tarihinde katıldı
Kimsenin bir suikasti yönetmesine gerek yok bu gerçekleşir. Gerçekleşmesine izin vererek gizlice aktif rol oynanır. Tek ipucu budur. Olağan güvenlik kendilerini iptal etme veya azaltma yetkisi kimin elinde?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Elalem ne der?" korkusu...
Zihnimizdeki parmaklıklar, bazen şehrin sokaklarındaki beton duvarlardan çok daha dar olabiliyor. "Fikirlere kilit vuruluyor, sevdalar özgürce yaşanmıyor" aslında bir toplumun nefes borusunun tıkandığı noktayı tarif ediyor. Düşüncenin ve duygunun ambargoya uğradığı bir iklimde, insan sadece "yaşar gibi" yapar; ancak gerçek anlamda var olamaz. "Elalem ne der?" korkusu, en samimi duyguların üzerine örtülen en kalın örtüdür. Duyguların kalıplara sokulduğu, sevginin maddi veya kültürel normlarla ölçüldüğü yerde, sevda özgürlüğünü yitirir ve bir "prosedüre" dönüşür. Kısacası; Zihne vurulan her kilit, geleceğin kapısını kapatır. Kalbe vurulan her pranga ise ruhu eksiltir. Düşüncenin suç, sevdanın ayıp sayıldığı bir iklimde çiçekler bile eksik açar. D.Ç.
"Keşke" demek, bitmiş bir savaşı kaybetmektir.
Sahip olma tutkusuyla örülü bir dünyada, mutluluğun genellikle "eklemekle" ilgili olduğunu düşünürüz: Daha çok eşya, daha çok başarı, daha çok onay. Ancak gerçek huzur, biriktirdiklerimizden ziyade vazgeçebildiklerimizde gizlidir. En ağır yükler, sırtımızda taşıdığımız çantalar değil, zihnimizde tuttuğumuz düşüncelerdir. "Keşke" demek, bitmiş bir savaşı her gün yeniden kaybetmektir. Geçmişi serbest bırakmak, bugüne yer açmaktır. Kim olduğumuzu değil, kim olmamız gerektiğini söyleyen sesleri susturduğumuzda, kendi sesimizi duymaya başlarız. Kısacası; Mutluluk, neye sahip olduğumuzla değil, neyi serbest bıraktığımızla ilgilidir. Bir elin doluysa yeni bir şeyi tutamazsın; ama elini açarsan her şeye sahip olabilirsin. D.Ç.
Bir yazarın yüzyıllar önce yazdığı kelime ruhumuza dokunur.
Hayat, çoğu zaman birbirinden bağımsız parçaların rastgele savrulduğu bir boşluk gibi görünebilir. Oysa bu sözün kalbinde yatan gerçek şudur: Evren, kopması imkansız bir ağla örülüdür. Bizler bu ağın içinde sadece birer nokta değil, her titreşimi diğer uca ileten düğümleriz. Farkındalık, işte bu görünmez ipleri görmeye başladığımız o "uyanış" anıdır. Attığın küçük bir adım, tanımadığın birinin hayatında dev bir dalgaya dönüşebilir. Bugün birine verdiğin içten bir selam, o kişinin gün boyu etrafına yayacağı enerjiyi değiştirir. Tesadüf dediğimiz şeylerin aslında karmaşık bir neden-sonuç ağının parçası olduğunu görmek, hayatı bir keşif yolculuğuna dönüştürür. Kısacası; Bir yıldızın ışığı gözümüze, rüzgarın serinliği tenimize, bir yazarın yüzyıllar önce yazdığı kelime ruhumuza dokunur. D.Ç.
Hayat, pamuk ipliğine bağlı bir denge üzerine kurulu.
Hayat, pamuk ipliğine bağlı bir denge üzerine kurulu. Çoğu zaman kendimizi sonsuz vaktimiz varmış gibi bir yanılgıya hapsediyoruz; planlarımızı yarınlara, hayallerimizi ise belirsiz bir "doğru zamana" erteliyoruz. Oysa ölümün bu kadar zahmetsiz ve aniden geldiği bir dünyada, aslında sahip olduğumuz tek gerçek sermaye şu andır. Mantık bizi hayatta tutar ama sezgiler bizi "yaşatır". Bir şeyi yapmak için evrenin tüm taşlarının yerine oturmasını beklemeyin. Kendi hikayeni yazarken başkasının kalemi olmamak, tam da o anki içsel dürtüne güvenmekten geçer. Eğer bir adım atılması gerekiyorsa, o adımın frekansı bugünün kararlılığında saklıdır. Unutmayın; Ertelemek, sadece zamanı değil, aynı zamanda ruhun heyecanını ve yaşam enerjisini de çöpe atmaktır. D.Ç.