Kendimi bulursam kaybediyorum,inanırsam şüphe ediyorum,eğer zaten elde etmişsem sahip olmuyorum. Gezinir gibi uyuyorum,ama uyanığım. Uyurmuş gibi uyanıyorum ve kendime ait değilim.
Kitap içindeki betimlemeler,farklı bakış açılarından anlatım,sanki beni hikayenin içine alıyor gibiydi. Bende karakterin duygusuna bürünüp,sanki benim sevdigim insan gitmiş gibi üzüldüm,karda çılgınlar gibi oynamış gibi mutlu oldum,en sevdiğim arkadaşımı kaybetmiş gibi hüzünlendim.Kitabı adım adım yaşadım sanki.Cengiz AYTMATOV en sıradan, icimizden hikayeleri o kadar güzel betimliyor ki insan kendini olayın içinde bir karakter gibi hissediyo.