( Depo çocuklarının oyunlarına ilişkin)
Bu çok mu eğlenceli diye şüpheyle sordu Momo.
Mesele o değil diye korkuyla söze karıştı Maria. Böyle konuşulmaz !
Mesele ,''gelecek için yararlı'' olmasıdır.
Ondan sonra kentin her mahallesine,deyim yerindeyse birer ''Çocuk Deposu'' kurduruldu.Bu depolar evlerinde bakacak kimse bulunmayan çocukların bırakılıp gereğinde tekrar alındığı kocaman yapılardı.Çocukların sokaklarda,yeşil alanlarda veya parklarda yalnız başlarına dolaşması kesinlikle yasaklanmıştı.Herhangi bir yerde bir çocuk görüldü mü,hemen biri onu alıp en yakın depoya götürüyordu.Üstelik böyle bir durumda anne ve babaları oldukça yüksek bir para cezası ödemek zorunda kalıyorlardı.
...Oyunları onlara bakıcıları öğretiyor ve bu oyunlar hep yararlı bir hizmet şeklinde oluyordu.Ama bu şeyler olurken de bazı şeyleri unutmaları gerekmişti: SEVİNMEYİ,HAYAL KURMAYI VE HEYECANLANMAYI unuttular.
Elbette diye konuştu Franco,bizden kurtulmak için harçlık veriyorlar.Artık bizi sevmiyorlar.Ama kendilerini de sevmiyorlar.Hatta hiçbir şeyi sevmiyorlar... ( Ebevenler)