Savaş ve getirdiği açlık, yoksulluk, ölüm.... 3 yılı aşkın bir süre önce okumuştum, ilk incelemem bu olacak. Hala unutamadığım her sayfasında ağlamam... bu kadar beklemiyordum doğrusu.
Tolgonay baş karakterdir, savaşta kocasını ve 3 oğlunu kaybetmiştir, gelini de doğumda ölür. Baş karakter insana sabrın, emeğin ve şefkatin ne olduğunu öğretiyor. Savaşta erkekler ölünce iş yükü çoğunlukta kadınlara düşüyor aynı zamanda savaş hali olduğundan kazandıklarını da askere vermek zorundalar. Tabi sırayla gelen ölüm haberleri... gelini "ana ana biz zavallı dullarız" diye haykırması hiç aklımdan çıkmayan bir sahne gibi. Insan duyguları öyle çarpıcı, açık bir ifade ve samimiyetle betimlenmiş . Savas bittikten sonra sevinç miydi yoksa keder mi? okuyunca ne olursa olsun ama savaş olmasın dedirten bir kitap.Hala çok üzgünüm ve herkes okumalı bence, okusunlar ki savaşa izin vermesinler. Savaşın öyle ders kitaplarında anlatıldığı kadar olmadığını büyük yıkıntılarını da bilmeliler. Herkese iyi okumalar dilerim.