Aslı Bozacı
@Aslibozi
7 okur puanı
Aralık 2022 tarihinde katıldı
Etraftaki daha rahat adamların "bizim müziğimiz, bizim seslerimiz, güftesi bilmem kime ait vs.," diye konuşanlar olduğunu görüyorum hep. Bunlarda imrenilecek bir rahatlık, dahası taklit etme isteği uyandıran bir genişlik, dünyaya yayılmışlık, eminlik... var. Öyle bizim gibi sinip, büzülüp, kendini açıklamakta çekingenlik gösterip (bu yüzden de Allah korusun biri bize azcık yüz vermeyegörsün, tepesine mi de-sem, her tür olmamışlığın ateşini bu zavallının küllüğünde söndürmek mi desem, artık azmışlığın sınırsız olduğu bir hal ki dağlara, taşlara...) pısıp kalmış kekeme ile angut arası bir seyirde yaşayan ve yaşayanları görenler için bir vadi ge-nişliği, bir orman huzuru veriyordu. Böyle adamların yanın-da hep derin nefesler alırdım; derin derin, çıkınca biliyorum ki kendi yanık kokumla baş başayım. Bu rahatlık nerden geliyor, nerden alınıyor, çok pahalı mı... diye elbet çok düşündüm. Herhalde kendilerine yabancı olmayan bir yerde, küçük düşme, yadırganma, yanlış ve eksik anlamalarla dolu olmadığı, kolay kabul görür bir halde oluşlarındandır diyebiliyorum. İnsan ailesinin yanında havalı değildir ama rahattır. Demek ki mesele havalı olmadan da yaşayabilmeyi, olduğun gibi, pek de matah olmadığını bilenlerle bir arada olabilme-yi içine sindirebilmekte. Bu tip bir rahatlık, evet bu bir rahatlıksa insana ait değil gibi geliyor bana. Ben de senin kadar ışıksızım, bilgisizim, vasatiyim... diyebilmek, bu hali sergileyebilmek bana en zoru geliyor. İşin tuhafı öyle de değilim, sadece olamamışım, olamıyorum da, ama onlardan da, hamurlarından da değilim.
Az evvel toprak moprak derken buna gelmeye çalışmıştım aslında ama lafı koyulttum. Tekrar diriltmek de pek kolay değil. Hani insan kendine, ailesine en uzak yaşayışa imrenir,
33
onun için her şeyi yapar, kendine en uzak insana
Sayfa 33
Reklam
Ve bu kasabada ağaçlar farklı. Burada sevilmiş gibi görünüyorlar.
Boşluk daha az tekinsiz ve daha hüzünlü.
Evden eve dolaşıyorum, sessiz odalar.
Sayfa 74
