“İnsanlar...”dedim fısıldayarak.”Taşırlar insanları. Kundaktayken, tabuttayken. Hep taşıyacak birileri olur. Bazıları dostluktan, bazıları cepteki paradan, bazıları da içinde bulundukları sistem bir gün onlara da taşınma sırasının geleceğini söylediği için, taşırlar insanı...”
Mahalle papazının sana emrettiği gündelik işlere sıkı sıkıya bağlanırsın; Tanrı’nın, tabiatın emirleri umrunda değildir.Bak,bir düşün bunlar üzerinde: Bütün hayatın böyle geçiyor.