Ne zaman babamın kelimeleriyle benimkileri teraziye koysam onunkiler hep kafamın içindeki düşüncelerden daha ağır daha güçlü ve daha kalıcı geldiler. Benim düşüncelerim Medcezir misali bir kabarık bir alçalıyor, özgüvenimi yerle yeksan ediyordu. Ama kumdan kaleler asla sonsuza kadar ayakta kalamazlar. Artık onun hükmü altında değilim ve kendimi onun gölgesi altında yaşamaya mahkum eden tek kişinin yine kendim olduğunu fark ettim. Görülmekten bu kadar korkmasaydım istediğim zaman oradan çıkabilirdim.
Galiba insan kendi anne babası tarafından terk edildiğini hissedince, hayatının geri kalanını başkalarının da onu terk etme planları yaptığından şüphelenerek geçiriyor. Ben hayatım boyunca tanıştığım herkesin bunu yapacağından endişelendim...