Breuer ölümü aklından kovmaya çalıştı. En çok sevdiği sihirli cümleyi, Lucretius'un o deyişini tekrarladı: "Ölüm varken ben yokum. Ben varken ölüm yok. O halde üzülecek ne var?" Ama bu da işe yaramadı.
...sevdiklerini kaybetme ve dostlarından uzun yaşamanın asıl acı yanının sizi inceleyen gözlerin bulunmaması olduğuna inanırdı ; hiç kimsenin dikkat etmediği bir yaşamdan duyulan dehşet...