Birini affetmeyi çok istemekle "Bunu affedersem kendime olan saygımı kaybederim" hissi arasında sıkışıp kalmak.. Başkasını affettiğin için kendine mahcup olmak..
Kimseyi sizi bağışladığı için kendine küsmek zorunda bırakmayın.
Kimseyi "söylesem ne değişir ki?" çaresizliğiyle sessizliğe mahkum etmeyin.
Kimseyi umursamıyormuş gibi davranmaya itmeyin. Çünkü avazı çıktığı kadar canının yandığını haykırmak isterken susmanın insanı nasıl parça parça yok ettiğini bilemezsiniz. Tırnaklarını avuçlarına geçirip güçlüymüş gibi görünmenin, güçlü olmaktan daha zor olduğunu da.
Sorun hiçbir zaman çevrede değil. Hayatımızdaki olaylarda da değil. Sorun, bizim o olaylara verdiğimiz anlamlarda. Bizim onları nasıl yorumladığımızda.