Bi numara büyük alınırdı kıyafetim ya da ayakkabım.
Seneye de giyecekmişim.
Topa daha yavaş vurmam gerekir seneye de giyebilmem için.
Erik ağacının sahibi gelince en yavaş benim atlamam gerek bahçe duvarından elbisemi yırtmayıp seneye de giyebilmem için.
"-Seneye de giyersin.."
Hep dışarda bıraktı beni bu cümle..
Büyüyor insan.
Öyle ya da böyle büyüyo ve fakat kalıp hiç değişmiyor.
Çocukluğumdan kalma bir travmatik alışkanlık;
Hep bir numara büyük oldu sevmelerim, seneye de benimle olsunlar diye..
Büyüyor insan,
Dışarda kalıyor yine...