Atlas
@AtlasEden
♡ᯓ Kitaplarla, resimlerle, güzel şeylerle dolu olan, insanların alçak sesle konuştukları, kendilerinin ve düşüncelerinin temiz olduğu bir havayı solumak istiyorum.ᯓ♡
Şu anda okuduğu kitap
Eminim,başka bir hayat istediğiniz zamanlar olmuştur,"diye haykırdı.Elbette istemiş olduğumu,ancak bunun zengin olmak,daha hızlı yüzmek ya da daha güzel bir ağza sahip olmak istemekten daha önemli olmadığını söyledim.Hepsi aynı şeydi.Ama o sözümü kesti,bu başka hayattan ne anladığımı öğrenmek istiyordu.İşte o zaman bağırarak,"Bugünü anacağım bir hayat,"dedim.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ona göre hepimiz ölüme mahkûmmuşuz.Ama ben onun sözünü kesip bunların aynı şey olmadığını,kaldı ki bunun zaten hiçbir durumda bir avuntu olamayacağını söyledim."Elbette,"diye onayladı."Ama bugün değilse de bir gün mutlaka öleceksiniz.O zaman da aynı soruyla karşı karşıya kalacaksınız.Bu korkunç sınavı nasıl karşılayacaksınız?"Aynı şu anda yaptığım gibi karşılayacağım diye yanıtladım.
"Demek hiç umudunuz yok,tamamen yok olacağınız düşüncesiyle mi yaşıyorsunuz?"diye sorarken sesi de titremedi."Evet,"diye karşılık verdim.
Başını öne eğip tekrar oturdu.Bana acıdığını söyledi.Bunun bir insan için dayanılması imkânsız bir şey olduğunu düşünüyordu.
Temyiz talebim reddediliyordu."Eh,ne yapalım,o halde öleceğim."Başkalarından daha erken ölecektim,orası aşikârdı.Ama herkesin bildiği gibi,hayat yaşamaya değmez.Aslında,doğal olarak başka kadınlar ve başka erkekler yaşamaya devam edeceklerine,üstelik bu binlerce yıl böyle sürüp gideceğine göre,ha otuz yaşında ölmüşsün ha yetmiş;bir önemi olmadığını biliyordum.Uzun lafın kısası;bu,gün gibi ortada.Ha bugün olmuş ha yirmi yıl sonra,neticede ölen yine ben olacaktım.
Nihayetinde madem ölüyoruz,nasıl ve ne zaman olduğunun ne önemi var,orası aşikâr.
İnsan bilmediği konularda hep abartılı fikirlere sahip olur.Oysa tersine,her şeyin basit olduğunu kabul etmek zorundayım:Giyotin,ona doğru yürüyen insanla aynı seviyede.Bir tanıdığın yanına gidermiş gibi gidiyor insan yanına.Bu da sinir bozucu.Platforma çıkış,göğe yükseliş,hayal gücü ikisini ilişkilendirip buna tutunabilirdi.Oysa giyotin bu hayali de her şeyi olduğu gibi ezip geçiyordu:İnsan gizli saklı,biraz utanç ve çokça da isabetle öldürülüyordu.
Umut,nefes nefese koşarken bir sokağın köşesinde,arkadan yetişen bir kurşunla vurulmaktı elbette.