Joseph k.
@Atrophued
Hiç kimse yok.
Ben varım, bir de kendim.
Bir süre sonra yüzeysel yaşadığımı fark ettim, yaşadıklarımın tadı tuzu yoktu, ve giderek gerçek dışı, silik birisi oluyordum, günübirlik yaşıyordum.
Etrafımdaki herkes onlara yeterince değer vermediğimi söylemeye başlamıştı, bunun anlamı kendime de değer vermediğimdi.
Zira yaşadıklarımı biriktiriyordum, yaşadıklarım, verdiğin sözler o ana aitti, sonra olan biteni hatırlamıyordum.
Ama ya diğeri?
Bu ona haksızlıktı.
Farkında olmadan kendimi yaşanılandan, yaşanılanı yeniden yaşamaktan kurtarmak için bulduğum bir yöntemdi bu.
Bunu sonradan anladım.
Bu yöntem, olabilecek yeni acılardan koruyordu belki ancak bu kez de doğru dürüst bir şey yaşamamı engelliyordu ve götürdüğü yer yalnızlıktı.
Reklam
Ama sana kin tutmak mı, Nastenka!
Senin açık, sakin mutluluğunu kara bir bulutla gölgelemek, acıyla suçlayıp senin kalbine sıkıntı düşürerek onu gizli bir pişmanlıkla iğnelemek ve onu saadet ânında sıkıntıyla atlamaya zorlamak, onunla birlikte kürsüye doğru giderken, kara buklelerine taktığın narin çiçeklerden birini olsun ezmek…
Ah, hiçbir zaman, hiçbir zaman!
Senin göğün açık olacak, senin tatlı gülüşün ışıklı ve berrak olacak, o öteki, yalnız, minnettar kalbe sunduğun saadet ve mutluluk ânı için kutsanmış olacaksın.
Yıllar ne çabuk geçiyor!
Ve yine soruyor kendine; Ne yaptın bunca yılı?
En iyi zamanlarını nereye sakladın?
Yaşadın mı yaşamadın mı?
Baksana, diyor kendine, baksana, yeryüzü nasıl soğuyor.
Daha yıllar geçecek ve peşinden kasvetli yalnızlık gelecek, bastonlu, titrek yaşlılık gelecek, peşinden de sıkıntı ve bunaltı.
Fantastik dünyan ağaracak, donacak, hayallerin kaybolacak ve ağaçlardan düşen sarı yapraklar gibi dökülecek.
Ve sanmayın ki, bir şeyleri abartıyorum, Tanrı aşkına, böyle düşünmeyin Nastenka, çünkü ara sıra üzerime böyle sıkıntılı anlar çullanıyor…
Çünkü ben böyle zamanlarda sanıyorum ki, hiçbir zaman gerçek bir yaşam yaşamayacağım; Çünkü bana öyle, bütün inceliğimi, şimdiye, gerçekliğe ait bütün duygularımı kaybetmişim gibi geliyor; Çünkü sonunda, kendi kendimi lanetlenişim; Çünkü fantastik gecelerimin ardından üzerime hayal kırıklığı anları çullanıyor, ne kâbus!
Hayal gücü yeniden yola koyuldu, canlandı ve birden yeniden yeni bir dünya, yeni, büyüleyici bir yaşam önünde en parlak perspektifi ile parıldadı.
Yeni düş - yeni mutluluk!
Yeni bir leziz, baştan çıkarıcı zehir!
Ah, ona ne bizim gerçek yaşamımızdan!
Onun durduğu yerden bakıldığında, sizinle biz Nastenka, öylesine uyuşuk, ağır, gevşek yaşıyoruz ki; Ona göre biz, hepimiz kaderlerimizden öyle hoşnutsuzuz, yaşamlarımızdan öyle bezmişiz ki!