Joseph k.
@Atrophued
Hiç kimse yok.
Ben varım, bir de kendim.
Reklam
Tasasız ve düşüncesiz gençlik dünyanın zevk almak keyif çatmak için varolduğunu sanır; (o zanneder ki) dünya müsbet bir mutluluğun mekânıdır...
Hayatı az veya çok bile isteye müsbet mutluluk çabasıdır ve bu
hüviyetiyle onun müsbet hazlardan mürekkep olduğu söylenir...
Aslında hiç var olmayan avı yakalama oyunu genellikle acı, ıstırap, hastalık, kayıp, tasa, sefalet, zillet ve buna benzer binlerce bedbahtlık olarak ortaya çıkan hayli gerçek ve müsbet mutsuzluğa götürür. İnsanın aklı başına çok geç gelir.
Zira, bizim bu uygar dünyamız, şövalyelerle, askerlerle, eğitimli insanlarla, avukatlarla, rahiplerle, filozoflarla ve daha bilmediğim başkalarıyla karşılaştığımız büyük bir maskeli balodan başka nedir ki? Fakat bu sözünü ettiklerimiz göründükleri kimseler değildir; bu unvanlar birer maskeden ibarettir ve kural olarak maskelerin arkasında servet avcılarıyla karşılaşırsınız.
Çocukluğunda yeterince sevgi görememiş yetişkinler için kendileri dışında herkes hatalıdır, düzeltilmesi gereken hep başkalarıdır, kendileri daima haklıdırlar. Dünyayı suçlayıcı tavırlarının temelinde sevilme ve kabul görme ihtiyacı vardır.
İnsan koşullanmalarla yaşar.
Yani çevre tarafından koşullandırılmıştır.
Ailemiz bize kim olduğumuzu söyler, çevremiz bize kim olmamız gerekiyorsa öyle davranır, eğitim hayatımızda olmamız gereken kişiye dönüştürülmek için eğitiliriz.
Aslında sadece bunlar değil dini düşüncelerimiz, kurduğumuz hayaller bile toplumun istediği şekildedir.
Yani kısacası insana 'Sen kimsin?' dendiğinde vereceği cevaplar kendisini değil koşullandırılmış kimliğini gösterir.
Reklam